Ja, je leest het goed, gestruikeld op dag 21 ! uitroepteken zeg.
Positief is dat ik nog even met je verder kan bloggen over klaagvrij worden, doch zonde ook.
21 dagen is dan toch haalbaar denk ik want de laatste 5 dagen was ik me amper bewust van de moeite die het kan kosten om niet te klagen, zagen, mopperen, ventileren
Hoe ben ik 'gestruikt'?
Gisteren was een negativistische dag op de werkvloer. De dag voordien - ik had een dagje vrijaf - was er inspectie geweest en er was heel wat mis bevonden. Op mijn twee afdelingen was het prima geweest, het personeel was alert geweest, beleefd en had alle stukken kunnen tonen die gevraagd werden. Op enkele verbeterpunten na was alles o.k. . Op andere afdelingen - een waar de klacht over geuit was die aanleiding gaf tot de inspectie - was het niet zo succesvol verlopen. Dat knaagt dan aan mij, want we zijn een team en dat ik goed scoor daar is maar de helft goed mee.
The day after was de spanning dus te snijden met boze vergadering en alles. Toch slaagde ik er met wat moeite in niet te klagen door 'te werken'. Zelfs na twee uur overwerk was ik nog redelijk goed gezind thuis gekomen en kloeg ik niet tegen mijn vrouw. Alleen een paar feiten op een wip verteld en dat was het.
Mijn kids hadden alle drie een goed rapport, prachtig ! Het eten uit de microgolf was lekker. De serie op TV was leuk. Om 22:10u lagen we te ronken in bed. Goed toch.
Deze morgen echter was ik niet zo goed uitgeslapen, had naar gedroomd - net horrorfilm - over een mislukte kolonisatie van een planeet (waar haal je het vandaan?). Mijn tieners hebben zich de ganse ochtend bemoeid met elkaars zaken, en toen heb ik gemopperd. Niet sterk denk ik dan, en verwisselde mijn bandje van pols.
Goed, het mopperen is geen dagelijkse kost meer, maar ik kan nog 21 trainingsdagen gebruiken, en het bandje staat me goed hahaha
We horen nog even van mekaar dus.
Ik wens je een prettige en klaagvrije dag,
Coach Koen
vrijdag 28 oktober 2011
vrijdag 14 oktober 2011
De coach met het paarse bandje, ZELFONDERZOEK EXCUSE POOR (1)Jij bent het zelf !
Ik ben weer 7 dagen ver ! In acht genomen dat deze week hard werken was, met vele ambetante dinges tussen mijn werknemers, ben ik daar zeer trots op. Ik pas nu wel op met bananenschillen op de weg.
Voordat ik aan de E van G R I P E kom, heb ik een andere interessante vraag te beantwoorden m.n.
Hoe komt het dat mensen waartegen je klaagt gaan denken dat jij de eigenschappen bezit waarover jij je nu juist beklaagd?
Lijkt onlogisch hé !, toch is het een feit.
Dit blogbericht had ik ook kunnen titelen als;
Wat je klaagt ben Je zelf !
Klaag je over roddels, dan denken mensen dat jij achterbaks bent en ook over hen roddelt. Klaag je over brutaliteiten, dan denken mensen dat je een brutaal iemand bent. Praat je over luiheid van anderen, dan denkt men snel dat jij ook een tandje zou kunnen bijsteken (i.p.v. praatjes te maken).
Dat heeft een duidelijke reden. Of je nu psychologie studeerde of niet, of je er zelfs niet in gelooft (die softe onzin), psychologische wetten hebben invloed op ons.
We klagen over dingen in onszelf waar we geen zicht op hebben (blinde vlekken).
We klagen over dingen die we (bewust en) vooral onbewust niet mogen in onszelf.
Iedereen voelt dat aan en kent dit ergens van zichzelf, en daarom kennen we mensen die klagen over iets de eigenschappen toe die ze zich beklagen.
Is dat ook zo dat waarover je klaagt ook een (slechte) eigenschap is van jouzelf?
Ja en neen.
Ja, je ziet heel gauw gebreken in iemand of in situaties die je zelf (onbewust) kent (en anders zou willen).
Mensen zien de splinter in iemand anders zijn oog, maar niet de balk in hun eigen oog. De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.
Als je over iets klaagt kun je nagaan of er iets aan jou is dat maakt dat het jou stoort (en een ander minder).
Hieraan kun je iets doen. Ga na wat je kunt veranderen en zet stappen. Je kunt er over lezen, hulp zoeken, jezelf betrappen op gedrag en het vervangen door een andere reactie..
Nee. Stel je doet een goed zelfonderzoek als je over iets klaagt en stelt vast dat jij die (slechte) eigenschap niet bezit. Bijvoorbeeld jij bent heel ordelijk en je partner laat alles slingeren, of jij bent vriendelijk en je buurman groet je enkel als hij goed gezind is. Dan is er misschien iets in je verleden waardoor je erg gevoelig bent voor deze (slechte) eigenschappen of zwaktes van anderen.
Hieraan kun je iets doen. Je kunt in gedachten teruggaan naar een tijd, een moment waarop deze irritatie is ontstaan. Een beetje NLP.
Stel dat je de pest hebt aan mensen die nooit iets goed over jou (of anderen) zeggen. Je gaat na wanneer jij geen steun kreeg en wie er steeds kritiek had op jou (of een ander). Stel dat het was toen je elf was, en je vader zei dat je dom was wanneer je aan je huiswerk bezig was (soms steken kinderen zich heel kleine opmerkingen in hun hoofd en dragen het mee in hun verdere leven). Zoek dat kind op in je gedachten en spreek hem/ haar toe als de volwassene die je nu bent - zeg dat je meevoelt, dat jij wel in hem/ haar gelooft - en zie hoe goed dat kind zich voelt met jou steun.
Je kunt ook, als de volwassene die je nu bent, teruggaan en je kwelgeest - een leraar of een oude baas of lief - zeggen dat hij/ zij jou gekwetst heeft en zeggen dat je hij/ zij jou leven niet meer beheerst.
Herhaal dit telkens als je weer voelt dat iemand kritiek heeft. Stel jezelf voldoende gerust.
Je zult een goede beslissing nemen over wat je kunt doen aan die persoon (als dat dan nog nodig is) i.p.v. tegen anderen je beklag te doen. Je klagen zal afnemen. Ik voorspel je dat het je minder zal gaan storen, of je plots weet wat er aan te doen zonder zeuren.
Dus of je bezit die kwaliteit zelf, of je hebt op een of andere manier een (over)gevoeligheid hiervoor. Durf dat in te zien, betrap jezelf hierop met jouw paarse bandje en probeer er op een milde manier iets aan te doen (zonder jezelf voor het hoofd te slaan dus). Zelfhulp kan best heel leuk en bevrijdend zijn.
Het positieve van verantwoordelijkheid nemen over dit probleemgedrag is dat jij controle krijgt over iets dat je eerst helemaal buiten jezelf legde.
Zo, ik ga verder met mijn klaagvrije dag. Ik wens jou veel klaagvrije contacten met anderen en een prettige dag.
Coach Koen
Voordat ik aan de E van G R I P E kom, heb ik een andere interessante vraag te beantwoorden m.n.
Hoe komt het dat mensen waartegen je klaagt gaan denken dat jij de eigenschappen bezit waarover jij je nu juist beklaagd?
Lijkt onlogisch hé !, toch is het een feit.
Dit blogbericht had ik ook kunnen titelen als;
Wat je klaagt ben Je zelf !
Klaag je over roddels, dan denken mensen dat jij achterbaks bent en ook over hen roddelt. Klaag je over brutaliteiten, dan denken mensen dat je een brutaal iemand bent. Praat je over luiheid van anderen, dan denkt men snel dat jij ook een tandje zou kunnen bijsteken (i.p.v. praatjes te maken).
Dat heeft een duidelijke reden. Of je nu psychologie studeerde of niet, of je er zelfs niet in gelooft (die softe onzin), psychologische wetten hebben invloed op ons.
We klagen over dingen in onszelf waar we geen zicht op hebben (blinde vlekken).
We klagen over dingen die we (bewust en) vooral onbewust niet mogen in onszelf.
Iedereen voelt dat aan en kent dit ergens van zichzelf, en daarom kennen we mensen die klagen over iets de eigenschappen toe die ze zich beklagen.
Is dat ook zo dat waarover je klaagt ook een (slechte) eigenschap is van jouzelf?
Ja en neen.
Ja, je ziet heel gauw gebreken in iemand of in situaties die je zelf (onbewust) kent (en anders zou willen).
Mensen zien de splinter in iemand anders zijn oog, maar niet de balk in hun eigen oog. De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.
Als je over iets klaagt kun je nagaan of er iets aan jou is dat maakt dat het jou stoort (en een ander minder).
Hieraan kun je iets doen. Ga na wat je kunt veranderen en zet stappen. Je kunt er over lezen, hulp zoeken, jezelf betrappen op gedrag en het vervangen door een andere reactie..
Nee. Stel je doet een goed zelfonderzoek als je over iets klaagt en stelt vast dat jij die (slechte) eigenschap niet bezit. Bijvoorbeeld jij bent heel ordelijk en je partner laat alles slingeren, of jij bent vriendelijk en je buurman groet je enkel als hij goed gezind is. Dan is er misschien iets in je verleden waardoor je erg gevoelig bent voor deze (slechte) eigenschappen of zwaktes van anderen.
Hieraan kun je iets doen. Je kunt in gedachten teruggaan naar een tijd, een moment waarop deze irritatie is ontstaan. Een beetje NLP.
Stel dat je de pest hebt aan mensen die nooit iets goed over jou (of anderen) zeggen. Je gaat na wanneer jij geen steun kreeg en wie er steeds kritiek had op jou (of een ander). Stel dat het was toen je elf was, en je vader zei dat je dom was wanneer je aan je huiswerk bezig was (soms steken kinderen zich heel kleine opmerkingen in hun hoofd en dragen het mee in hun verdere leven). Zoek dat kind op in je gedachten en spreek hem/ haar toe als de volwassene die je nu bent - zeg dat je meevoelt, dat jij wel in hem/ haar gelooft - en zie hoe goed dat kind zich voelt met jou steun.
Je kunt ook, als de volwassene die je nu bent, teruggaan en je kwelgeest - een leraar of een oude baas of lief - zeggen dat hij/ zij jou gekwetst heeft en zeggen dat je hij/ zij jou leven niet meer beheerst.
Herhaal dit telkens als je weer voelt dat iemand kritiek heeft. Stel jezelf voldoende gerust.
Je zult een goede beslissing nemen over wat je kunt doen aan die persoon (als dat dan nog nodig is) i.p.v. tegen anderen je beklag te doen. Je klagen zal afnemen. Ik voorspel je dat het je minder zal gaan storen, of je plots weet wat er aan te doen zonder zeuren.
Dus of je bezit die kwaliteit zelf, of je hebt op een of andere manier een (over)gevoeligheid hiervoor. Durf dat in te zien, betrap jezelf hierop met jouw paarse bandje en probeer er op een milde manier iets aan te doen (zonder jezelf voor het hoofd te slaan dus). Zelfhulp kan best heel leuk en bevrijdend zijn.
Het positieve van verantwoordelijkheid nemen over dit probleemgedrag is dat jij controle krijgt over iets dat je eerst helemaal buiten jezelf legde.
Zo, ik ga verder met mijn klaagvrije dag. Ik wens jou veel klaagvrije contacten met anderen en een prettige dag.
Coach Koen
dinsdag 20 september 2011
De coach met het paarse bandje, Ziek zonder klagen (2), da kan !
Hallo lezer,
Je bent benieuwd of dag 7 me gelukt is na mijn grootste twijfels gisteren.
Wel, gisterenmorgen vroeg ik me inderdaad hardop af of ziek zijn zonder klagen kan. Ik had erge keelpijn tot in neus en hoofd, en mijn tollerantiedrempel was duidelijk lager dan normaal. De kids hoefden maar te kijken, laat staan met hun mp3 luidop in de badkamer bezig zijn of ik voelde al irritatie.
Zou ik dag 7 klaagvrij kunnen halen ?
De ochtendroutine was het moeilijkst vond ik. Klaagvrij ging maar net, maar je weet als je de blog van bij het begin volgt dat klaaggedachten vrij zijn zolang je ze niet uitspreekt. Het idee van Will Bowen dat de hersenen minder klaaggedachten gaan produceren en op andere gedachten komen als de mond (de consument) het product niet meer koopt, lijkt me een juiste gedachte. In twee maanden merk ik op dat mijn kritieken verminderen.
Op het werk zei ik haast niets over mijn ziek voelen.
'Is dat wel wijs ? Zo houdt toch niemand rekening met je !' zul je denken. En ja, maar op een of andere manier voelt iedereen wel aan dat je uit je doen bent. Ik heb heus gezegd dat ik keelpijn had, maar slechts een keer of drie en dan nog tegen dezelfde persoon maar één keer.
Mijn baas, die het erg druk had, heeft het misschien niet eens gehoord, doch de drukte in haar hoofd maakte haar toch niet ontvankelijk voor die info. Ze viel me ook niet lastig met opdrachtjes, dus misschien hoorde ze het wel.
Mijn collega 's boden me een pijnstiller aan, en er werd niet meer over gepraat. Prima toch!
Ik kreeg zelfs een compliment dat ik weer in een productieve bui was.
De keelpijn werd erger gedurende de dag. Vandaag echter is het wonderwel beter. Haast ongelofelijk want gisteren dacht ik dat het antibiotica of enkele dagen ziekverlof konden worden. Mogelijk hielp niet klagen mijn immuunsysteem.
Als hulpverlener gun ik iedereen het dat hij/zij zijn pijn kan uiten. Zagen er over helpt echter niets.
Als psychiatrisch hulpverlener weet ik dat problemen opkroppen niet goed is, maar ze altijd maar ventileren heeft ook nog nooit iemand geholpen.
Ik merk dat écht ernstig zieke mensen ingetogen zijn en niet jammeren.
'Ja maar ventileren moet kunnen' zul je zeggen. Neen, ventileren aan jan en alleman is niet goed. Ik bespreek later nog dat er een alternatief is voor ventileren m.n. verwerken (processing in het Engels).
'Ja, maar bij jou ging het maar om keelpijn Koen'.
O, ik hoor mensen klagen om minder. Ik denk ook dat als je een probleem hebt dat probleem belangrijk is voor jou. Er zijn altijd mensen die het erger hebben, maar jouw probleem verdient ook aandacht, alleen geen negatieve aandacht want daar wordt je alleen maar zieker van.
Dit is dus géén oproep om je weg te cijferen!
Als je in het ziekenhuis ligt met een gebroken voet, en in het bed naast je ligt iemand wiens been werd afgezet, maakt dat jouw pijn niet minder. Zo simpel is dat.
Zorg gewoon dat je de juiste mate van aandacht krijgt, en sla je er door heen (zonder klagen, lullen, janken of mopperen).
Gisteren geen slachtofferhouding dus, en ik kreeg genoeg aandacht zonder klagen.
Vandaag is dag 8 aan één stuk klaagvrij zijn. De uitdaging loopt nog steeds.
Ik wens je een gezonde en klaagvrije dag. Succes ermee.
Coach Koen
Je bent benieuwd of dag 7 me gelukt is na mijn grootste twijfels gisteren.
Wel, gisterenmorgen vroeg ik me inderdaad hardop af of ziek zijn zonder klagen kan. Ik had erge keelpijn tot in neus en hoofd, en mijn tollerantiedrempel was duidelijk lager dan normaal. De kids hoefden maar te kijken, laat staan met hun mp3 luidop in de badkamer bezig zijn of ik voelde al irritatie.
Zou ik dag 7 klaagvrij kunnen halen ?
De ochtendroutine was het moeilijkst vond ik. Klaagvrij ging maar net, maar je weet als je de blog van bij het begin volgt dat klaaggedachten vrij zijn zolang je ze niet uitspreekt. Het idee van Will Bowen dat de hersenen minder klaaggedachten gaan produceren en op andere gedachten komen als de mond (de consument) het product niet meer koopt, lijkt me een juiste gedachte. In twee maanden merk ik op dat mijn kritieken verminderen.
Op het werk zei ik haast niets over mijn ziek voelen.
'Is dat wel wijs ? Zo houdt toch niemand rekening met je !' zul je denken. En ja, maar op een of andere manier voelt iedereen wel aan dat je uit je doen bent. Ik heb heus gezegd dat ik keelpijn had, maar slechts een keer of drie en dan nog tegen dezelfde persoon maar één keer.
Mijn baas, die het erg druk had, heeft het misschien niet eens gehoord, doch de drukte in haar hoofd maakte haar toch niet ontvankelijk voor die info. Ze viel me ook niet lastig met opdrachtjes, dus misschien hoorde ze het wel.
Mijn collega 's boden me een pijnstiller aan, en er werd niet meer over gepraat. Prima toch!
Ik kreeg zelfs een compliment dat ik weer in een productieve bui was.
De keelpijn werd erger gedurende de dag. Vandaag echter is het wonderwel beter. Haast ongelofelijk want gisteren dacht ik dat het antibiotica of enkele dagen ziekverlof konden worden. Mogelijk hielp niet klagen mijn immuunsysteem.
Als hulpverlener gun ik iedereen het dat hij/zij zijn pijn kan uiten. Zagen er over helpt echter niets.
Als psychiatrisch hulpverlener weet ik dat problemen opkroppen niet goed is, maar ze altijd maar ventileren heeft ook nog nooit iemand geholpen.
Ik merk dat écht ernstig zieke mensen ingetogen zijn en niet jammeren.
'Ja maar ventileren moet kunnen' zul je zeggen. Neen, ventileren aan jan en alleman is niet goed. Ik bespreek later nog dat er een alternatief is voor ventileren m.n. verwerken (processing in het Engels).
'Ja, maar bij jou ging het maar om keelpijn Koen'.
O, ik hoor mensen klagen om minder. Ik denk ook dat als je een probleem hebt dat probleem belangrijk is voor jou. Er zijn altijd mensen die het erger hebben, maar jouw probleem verdient ook aandacht, alleen geen negatieve aandacht want daar wordt je alleen maar zieker van.
Dit is dus géén oproep om je weg te cijferen!
Als je in het ziekenhuis ligt met een gebroken voet, en in het bed naast je ligt iemand wiens been werd afgezet, maakt dat jouw pijn niet minder. Zo simpel is dat.
Zorg gewoon dat je de juiste mate van aandacht krijgt, en sla je er door heen (zonder klagen, lullen, janken of mopperen).
Gisteren geen slachtofferhouding dus, en ik kreeg genoeg aandacht zonder klagen.
Vandaag is dag 8 aan één stuk klaagvrij zijn. De uitdaging loopt nog steeds.
Ik wens je een gezonde en klaagvrije dag. Succes ermee.
Coach Koen
zondag 18 september 2011
De coach met het paarse bandje, Ziekjes zonder klagen, kan da?
'Lo,
begin dag 7 met flinke keelpijn. Ik geef hier een feit dus dat is niet me beklagen.
Ik denk dat dit mijn tollerantie wel eens kan aantasten, ben benieuwd. Dit is niet klagen, het is mijn gedacht.
Iets positiefs (zeggen)? Het doet me er aan denken dat klagen naast een effect op je relaties ook een effect heeft op jouw gezondheid, en dat ik daar binnenkort ook over zal bloggen. Het tast de gezondheid aan.
Vandaag niet zeuren over de keel zou mijn immuunsysteem goed doen, proberen maar. Voor de zekerheid ook véél Orofar Lidocaïne meenemen naar het werk, hahah.
Het is maandag en ik zit weer boordevol plannen, beginnend met bokes smeren voor mijn drie kids en met ze naar school fietsen. Het heeft geregend, maar is nu droog dus weeral chance.
'Zijn de boterhammen al klaar', vraagt mijn zoon die te vroeg op is en mijn rustig eenzame ochtendroutine verstoort, 'en mag ik ze aan TV opeten? (nee!)'. Ai, ik voel de lichte irritatie al, mijn tollerantie is wat laag. Dochter klaagt over tandpijn, over en over zeggen is klagen. Ik geef haar een bruistablet, dan is die niet lekker. Loopt er iemand door het huis met de gsm op een popliedje. Al eens gehoord hoe slecht die geluidskwaliteit is?
Ik toon nu vooral begrip. Ja, tandpijn is vervelend. Ja, tussen jouw bokes smeer ik Nutella..
Gedachten zijn vrij, zolang ik het niet zeg, is de dag nog klaagvrij.
Ziekjes zonder klagen, kan da ? Het is de hamvraag en uitdaging van de dag!
Help me hopen dat ik verder kan naar dag 8 van de 21 aan één stuk klaagvrij.
Veel geluk met jouw zelfhulppoging !
Ik wens iedereen een gezonde en klaagvrije dag,
Coach Koen
begin dag 7 met flinke keelpijn. Ik geef hier een feit dus dat is niet me beklagen.
Ik denk dat dit mijn tollerantie wel eens kan aantasten, ben benieuwd. Dit is niet klagen, het is mijn gedacht.
Iets positiefs (zeggen)? Het doet me er aan denken dat klagen naast een effect op je relaties ook een effect heeft op jouw gezondheid, en dat ik daar binnenkort ook over zal bloggen. Het tast de gezondheid aan.
Vandaag niet zeuren over de keel zou mijn immuunsysteem goed doen, proberen maar. Voor de zekerheid ook véél Orofar Lidocaïne meenemen naar het werk, hahah.
Het is maandag en ik zit weer boordevol plannen, beginnend met bokes smeren voor mijn drie kids en met ze naar school fietsen. Het heeft geregend, maar is nu droog dus weeral chance.
'Zijn de boterhammen al klaar', vraagt mijn zoon die te vroeg op is en mijn rustig eenzame ochtendroutine verstoort, 'en mag ik ze aan TV opeten? (nee!)'. Ai, ik voel de lichte irritatie al, mijn tollerantie is wat laag. Dochter klaagt over tandpijn, over en over zeggen is klagen. Ik geef haar een bruistablet, dan is die niet lekker. Loopt er iemand door het huis met de gsm op een popliedje. Al eens gehoord hoe slecht die geluidskwaliteit is?
Ik toon nu vooral begrip. Ja, tandpijn is vervelend. Ja, tussen jouw bokes smeer ik Nutella..
Gedachten zijn vrij, zolang ik het niet zeg, is de dag nog klaagvrij.
Ziekjes zonder klagen, kan da ? Het is de hamvraag en uitdaging van de dag!
Help me hopen dat ik verder kan naar dag 8 van de 21 aan één stuk klaagvrij.
Veel geluk met jouw zelfhulppoging !
Ik wens iedereen een gezonde en klaagvrije dag,
Coach Koen
dinsdag 13 september 2011
De coach met het paarse bandje, Anders roddelen
Goeiemorgen,
Gisteren was dag 10 aan één stuk klaagvrij. Helaas pindakaas is het vandaag terug dag 1 want gisterenavond zei ik tegen iemand 'zeg zeur'. 't Was waar, maar het was kritiek op een ongepaste manier, eigenlijk gemopper, zéker op de manier waarop ik het zei.
Het was een drukke dag op het werk met het opleggen van weer een haast onmogelijke deadline voor iets , alleen omdat de directie deze week wil vergaderen over een idee dat plots dringend realiteit moet worden. Dan kom je 'op' thuis met veel goede wil, maar lukt niet klagen haast niet. Spijtig toch, het glipte eruit 'zeg zeur'. My bad.
Misschien had ik mezelf die week toch al een keer toegestaan om een keer te zondigen, of toch bijna.
Ik had het gevoel al een Joker te hebben ingezet, weet je.
Er is wel een goeie manier om niet te roddelen, leerde ik deze week.
Want soms wil je delen wat je weet, ook al is de info niet helemaal objectief (het is van horen zeggen) je wilt het toch voorzichtig delen.
Om het geen roddel te laten zijn, deel je het allereerst niet met jan en alleman. Als baas klaag je alléén maar omhoog! (In de film Saving Private Rian zegt het hoofdpersonage dit letterlijk tegen zijn mannen).
Ik ken een hoofdverpleegkundige, geen directe collega van me, die alles deelt met haar personeel - ook al haar sores over thuis en haar zorgen. Geen goed idee. Je klaagt enkel naar boven, en niet alle info is geruststellend voor mensen onder je. Als diensthoofd ben je vaak op de hoogte van vage plannen en projecten. Veranderingen brengen altijd enige weerstand en stress mee, dus val ik mijn mensen niet lastig met elke vage inval van het beleid.
En met mijn persoonlijke zorgen heeft niemand onder me echt zaken. Ik deel genoeg over mezelf, ik ben ook een mens, maar ergens ben je ook dé steun en toeverlaat, iemand die sterke schouders moet hebben. Het beeld dat je er stevig bent als de boel eens in de soep draait, is belangrijk.
Toch ben ik een heel open iemand als de plannen concreet gaan worden.
Ten tweede zeg je er letterlijk bij dat het gaat om info die gevoelig is en mogelijk incorrect, maar dat je het deelt omdat niet medelen naief is. In mijn geval ging het om iemand die hoogst waarschijnlijk steelt (dat was ons door verschillende bronnen gemeld).
Ten derde leg je uit waarom je de info toch deelt met je gesprekspartner en wat voor positiefs jullie er mee gaan doen (controle uitvoeren op gerief van de instelling en nagaan of de methode van stelen inderdaad wordt gebruikt).
Als het niet zo belangrijk is, kan je het best nog even voor je houden. Op de tong bijten dan.
Dus hier begint opnieuw dag 1. Ik ben geen superman, dus het programma van Will Bowen zal ook mij wel 4 tot 8 maanden kosten om 21 dagen klaagvrij te worden.
Niet zo leuk, maar ik begin weer met goede moed. Volg me gerust, en ik hoop dat het jou ook lukt (vast wel hoor).
Ik wens je een prettige, klaagvrije dag,
Caoch Koen
Gisteren was dag 10 aan één stuk klaagvrij. Helaas pindakaas is het vandaag terug dag 1 want gisterenavond zei ik tegen iemand 'zeg zeur'. 't Was waar, maar het was kritiek op een ongepaste manier, eigenlijk gemopper, zéker op de manier waarop ik het zei.
Het was een drukke dag op het werk met het opleggen van weer een haast onmogelijke deadline voor iets , alleen omdat de directie deze week wil vergaderen over een idee dat plots dringend realiteit moet worden. Dan kom je 'op' thuis met veel goede wil, maar lukt niet klagen haast niet. Spijtig toch, het glipte eruit 'zeg zeur'. My bad.
Misschien had ik mezelf die week toch al een keer toegestaan om een keer te zondigen, of toch bijna.
Ik had het gevoel al een Joker te hebben ingezet, weet je.
Er is wel een goeie manier om niet te roddelen, leerde ik deze week.
Want soms wil je delen wat je weet, ook al is de info niet helemaal objectief (het is van horen zeggen) je wilt het toch voorzichtig delen.
Om het geen roddel te laten zijn, deel je het allereerst niet met jan en alleman. Als baas klaag je alléén maar omhoog! (In de film Saving Private Rian zegt het hoofdpersonage dit letterlijk tegen zijn mannen).
Ik ken een hoofdverpleegkundige, geen directe collega van me, die alles deelt met haar personeel - ook al haar sores over thuis en haar zorgen. Geen goed idee. Je klaagt enkel naar boven, en niet alle info is geruststellend voor mensen onder je. Als diensthoofd ben je vaak op de hoogte van vage plannen en projecten. Veranderingen brengen altijd enige weerstand en stress mee, dus val ik mijn mensen niet lastig met elke vage inval van het beleid.
En met mijn persoonlijke zorgen heeft niemand onder me echt zaken. Ik deel genoeg over mezelf, ik ben ook een mens, maar ergens ben je ook dé steun en toeverlaat, iemand die sterke schouders moet hebben. Het beeld dat je er stevig bent als de boel eens in de soep draait, is belangrijk.
Toch ben ik een heel open iemand als de plannen concreet gaan worden.
Ten tweede zeg je er letterlijk bij dat het gaat om info die gevoelig is en mogelijk incorrect, maar dat je het deelt omdat niet medelen naief is. In mijn geval ging het om iemand die hoogst waarschijnlijk steelt (dat was ons door verschillende bronnen gemeld).
Ten derde leg je uit waarom je de info toch deelt met je gesprekspartner en wat voor positiefs jullie er mee gaan doen (controle uitvoeren op gerief van de instelling en nagaan of de methode van stelen inderdaad wordt gebruikt).
Als het niet zo belangrijk is, kan je het best nog even voor je houden. Op de tong bijten dan.
Dus hier begint opnieuw dag 1. Ik ben geen superman, dus het programma van Will Bowen zal ook mij wel 4 tot 8 maanden kosten om 21 dagen klaagvrij te worden.
Niet zo leuk, maar ik begin weer met goede moed. Volg me gerust, en ik hoop dat het jou ook lukt (vast wel hoor).
Ik wens je een prettige, klaagvrije dag,
Caoch Koen
zaterdag 10 september 2011
De coach met het paarse bandje, Voorbeeldigheid
Hello,
Even iedereen waarschuwen! Het paarse bandje om mijn pols behoedt u niet voor al mijn kwalijke gewoontes zoals snurken, directe commentaar leveren, boeren, zo nu en dan boos zijn, het verkeerde wasprogramma instellen, te hard rijden, shoppen, look eten, oplettend zijn, de huisregels laten gelden, mijn zakdoeken laten slingeren en zo voort, en zo voort
Het paarse bandje -programma, of -zelfhulpexperiment gaat om klaagvrij worden. 21 dagen achtereen klaag-loos zijn hoort daar bij. Niet zagen, klagen, mopperen, roddelen.
Op ander gedrag slaat het alsnog niet.
Psychologische programma 's richten zich altijd op een vastgesteld doelgedrag, verwacht dus geen wonderen buiten dat doelgedrag.
Het is mijn bedoeling altijd om cliënten te helpen met een doel dat zij stellen. Soms raakt het andere gebieden in hun leven, mooi meegenomen, maar ik probeer hen niet te veranderen.
Zou ik hen willen veranderen dan zou dat mijn ontevredenheid over hen betekenen, dat is niet o.k. .
Tuurlijk help ik problemen te vinden, maar de cliënt kiest.
Soms weet je best dat er gedrag is dat je best veranderen zou, maar je buikgevoel weerhoudt je nog om er aan te werken. Hou het dan in je achterhoofd, schrijf het op, en doe er later iets mee.
Ik probeer zoveel mogelijk goeds/ goed gedrag in mijn leven te plooien, dat is gewoon leuk, er moet niks.
We lachen thuis heel wat af met papa 's experimenten, en zo hoort het ook. Het moet leuk blijven, ook al is het best een serieuze inspanning.
Ik hoop dat jij ook een vriend vindt waaraan je kan vertellen over je experiment.
Je mag mij altijd contacteren met vragen, en tips & trucs.
Fijne klaagvrije dag nog,
Coach Koen
Even iedereen waarschuwen! Het paarse bandje om mijn pols behoedt u niet voor al mijn kwalijke gewoontes zoals snurken, directe commentaar leveren, boeren, zo nu en dan boos zijn, het verkeerde wasprogramma instellen, te hard rijden, shoppen, look eten, oplettend zijn, de huisregels laten gelden, mijn zakdoeken laten slingeren en zo voort, en zo voort
Het paarse bandje -programma, of -zelfhulpexperiment gaat om klaagvrij worden. 21 dagen achtereen klaag-loos zijn hoort daar bij. Niet zagen, klagen, mopperen, roddelen.
Op ander gedrag slaat het alsnog niet.
Psychologische programma 's richten zich altijd op een vastgesteld doelgedrag, verwacht dus geen wonderen buiten dat doelgedrag.
Het is mijn bedoeling altijd om cliënten te helpen met een doel dat zij stellen. Soms raakt het andere gebieden in hun leven, mooi meegenomen, maar ik probeer hen niet te veranderen.
Zou ik hen willen veranderen dan zou dat mijn ontevredenheid over hen betekenen, dat is niet o.k. .
Tuurlijk help ik problemen te vinden, maar de cliënt kiest.
Soms weet je best dat er gedrag is dat je best veranderen zou, maar je buikgevoel weerhoudt je nog om er aan te werken. Hou het dan in je achterhoofd, schrijf het op, en doe er later iets mee.
Ik probeer zoveel mogelijk goeds/ goed gedrag in mijn leven te plooien, dat is gewoon leuk, er moet niks.
We lachen thuis heel wat af met papa 's experimenten, en zo hoort het ook. Het moet leuk blijven, ook al is het best een serieuze inspanning.
Ik hoop dat jij ook een vriend vindt waaraan je kan vertellen over je experiment.
Je mag mij altijd contacteren met vragen, en tips & trucs.
Fijne klaagvrije dag nog,
Coach Koen
zaterdag 3 september 2011
De coach met het paarse bandje, Verkeersagressie
'Lokes,
Even slikken, sinds gisterenmiddag is het weer dag 1.
In de stad stond een busje dubbel geparkeerd vlak na het kruispunt, alles geraakte geblokkeerd. Mijn vrouw wou gauw even naar Nederland en terug voor ze werken moest dus dat kwam niet goed uit. Het laatste boeide me niet op, wel dat de chauffeur in zijn busje bleef wachten en iedereen negeerde. Ik claxonneerde. Daarvoor wisselde ik mijn bandje niet.
Op de terugweg echter reden we af aan de autostrade, zo een ganse cirkel. Kwam ik een wagen tegen die in achteruit de afrit terug op reed. Op de pechstrook maar roekeloos. 'Pippo' riep ik. Nee, ik was niet verschrokken, ik zag het aankomen dus geen reden voor die 'energieke uiting'. 'Wat doet die nu voor iets gevaarlijks' daar had ik het bij moeten laten, vond ik. Dus bandje gewisseld. Het is aanvoelen hé.
Geen nood, dag 1, ik had er toch mooi 9 gehaald. Een prestatie.
De middelvinger, roepen, bruusk manouvreren, voorbijsteken en remmen, niet laten invoegen, klagen t.o.v. mijn passagiers.. dat deed ik jaren geleden nog. Niets om trots op te zijn, vind ik nu.
Ik kon er niks aan doen want anderen lokten het uit, vond ik toen. Verkeer was hel op wielen en het werd met de jaren erger.
En die vrachtwagens die voorbij steken in de bergop en .. en .. !
Allemaal waar misschien, maar kalmer werd ik er niet van.
Hoe komt het dat ik het nu niet meer doe? Hoe komt het dat ik het verkeer nu anders beleef?
Het idee: de maatschappij dat ben jij. Als ik me zo gedroeg was ik zeker geen deel van de oplossing van verkeersagressie bedacht ik. Ik stond open voor alternatieve informatie en andere gedachten.
Op een dag maakte ik een race mee tussen twee BMW's op de autoweg. 180km/u reden ze zeker, en ze haalden links en rechts in. 'natuurlijk geen politie te zien' dacht ik 'owee, als ik iets te hard rij dan hang ik, maar die mannen gaan hun gang maar'.
Twintig kilometer verder stonden de BMW's tegen de vangrail, één stond er zelfs boven op!. Boontje komt om zijn loontje. Ik was niet content, ik bedacht dat ik gewoon niet altijd zie hoe wegpiraten vroeg of laat tegen de lamp lopen. Een kalmerende gedachte.
Sindsdien denk ik 'rij maar op, jullie probleem hoor'. Ze rijden hun eigen onheil tegemoet.
Als langzame wagens voor me hangen denk ik tegenwoordig dat het een reden heeft. Ze behoeden me voor onheil verderop, een ongeval of een snelheidsboete als ik mocht doorgereden zijn.
Ik maakte het een paar keer mee dat net voor of achter me een ongeval gebeurde. De reden dat ik er niet tussen zat was timing. Die zondagsrijder voor me had me aan een erger lot doen ontkomen.
Soms - bij wegenwerken - laten de langzamere chauffeurs me toe me aan de snelheidslimiet te houden ondanks het poushen van wagens achter me. Comfortabel.
Soms bedank ik hen dan als ze opzij gaan!
Ik groet mensen die me voor laten gaan, ik wuif anderen dat ze voor mogen gaan. Het verkeer is geven en nemen, eerder dan steeds jouw recht doen geleden.
Will Bowen beschrijft een gelijkaardig idee. Hij ziet langzame wagens als Pace Cars die ingezet worden bij gevaar op de weg. Hij bedankt hen ook.
Er zijn chauffeurs die net niet te hard rijden om een snelheidsboete te krijgen, en er zijn chauffeurs die net niet langzaam genoeg rijden om een parkeerboete te krijgen. Geen van die chauffeurs is fout bezig. Het is gewoon zo. Je kan je er aan storen of niet, dat is jouw keuze.
Je ziet mensen al rijdend smsn, krant lezen, zoeken naar cd's..
Er zijn zéker chauffeurs die hun rijbewijs echt niet waard zijn.
Er zijn dronken chauffeurs, een ondersoort die me stoort. Er zijn doodrijders enzovoorts
Maar het is nu eenmaal niet mijn taak hen met mijn wagen een lesje te leren.
Er zijn mondige alternatieven hoor.
Ik heb wel al eens de telefoon genomen en hun nummerplaat doorgegeven aan de politie.
In het geval van buschauffeurs of bestuurders voor een firma heb ik hun baas opgebeld en uitleg gevraagd. Ja, dat doe ik wél.
Er heeft me zelfs al eens iemand terug moeten bellen van zijn baas, en de man bood zijn excuses aan - en ik aanvaardde die rustig.
Bij een ongeval zal ik ook stoppen en tegen een wegpiraat getuigen. Die hulp kan ik bieden, zeker weten.
Ik leer mijn kinderen hoe ze hoffelijk kunnen zijn in het verkeer.
Ik vertrek op tijd.
Op weg naar het werk en in de file luister ik naar muziek of audioboeken.
Je zult, net als ik, merken dat verkeer kalmer verloopt als je klaagvrij wordt.
Vreemd genoeg kom je ook minder en minder agressieve bestuurders tegen als je zo gaat doen en denken. Probeer het maar.
Ik rij nog steeds eerder zéér snel hoor.
Zijn er dan minder agressieve chauffeurs? Ik betwijfel het, maar ik weet dat ik ze minder talrijk vind.
Andere chauffeurs hinderen me niet meer zo.
En op de vuist gaan in het verkeer, je hoort soms zelfs van schietpartijen, daar kan ik niet bij nee.
Dat is psychiatrie en criminaliteit. Die mensen moeten hun pillekes nemen, die mogen de baan niet meer op.
'Zie je die sticker' zei mijn vrouw in Hulst. Voor ons op de weg reed een wagen met een paarse sticker 'AComplaintfreeWorld.org'. 'Hé, we zijn niet alleen!'
Hoe zit het met jouw poging om klaagvrij te worden? Volhouden zou ik zeggen!
Ik wens je een prettige, klaagvrije dag
Coach Koen
Even slikken, sinds gisterenmiddag is het weer dag 1.
In de stad stond een busje dubbel geparkeerd vlak na het kruispunt, alles geraakte geblokkeerd. Mijn vrouw wou gauw even naar Nederland en terug voor ze werken moest dus dat kwam niet goed uit. Het laatste boeide me niet op, wel dat de chauffeur in zijn busje bleef wachten en iedereen negeerde. Ik claxonneerde. Daarvoor wisselde ik mijn bandje niet.
Op de terugweg echter reden we af aan de autostrade, zo een ganse cirkel. Kwam ik een wagen tegen die in achteruit de afrit terug op reed. Op de pechstrook maar roekeloos. 'Pippo' riep ik. Nee, ik was niet verschrokken, ik zag het aankomen dus geen reden voor die 'energieke uiting'. 'Wat doet die nu voor iets gevaarlijks' daar had ik het bij moeten laten, vond ik. Dus bandje gewisseld. Het is aanvoelen hé.
Geen nood, dag 1, ik had er toch mooi 9 gehaald. Een prestatie.
De middelvinger, roepen, bruusk manouvreren, voorbijsteken en remmen, niet laten invoegen, klagen t.o.v. mijn passagiers.. dat deed ik jaren geleden nog. Niets om trots op te zijn, vind ik nu.
Ik kon er niks aan doen want anderen lokten het uit, vond ik toen. Verkeer was hel op wielen en het werd met de jaren erger.
En die vrachtwagens die voorbij steken in de bergop en .. en .. !
Allemaal waar misschien, maar kalmer werd ik er niet van.
Hoe komt het dat ik het nu niet meer doe? Hoe komt het dat ik het verkeer nu anders beleef?
Het idee: de maatschappij dat ben jij. Als ik me zo gedroeg was ik zeker geen deel van de oplossing van verkeersagressie bedacht ik. Ik stond open voor alternatieve informatie en andere gedachten.
Op een dag maakte ik een race mee tussen twee BMW's op de autoweg. 180km/u reden ze zeker, en ze haalden links en rechts in. 'natuurlijk geen politie te zien' dacht ik 'owee, als ik iets te hard rij dan hang ik, maar die mannen gaan hun gang maar'.
Twintig kilometer verder stonden de BMW's tegen de vangrail, één stond er zelfs boven op!. Boontje komt om zijn loontje. Ik was niet content, ik bedacht dat ik gewoon niet altijd zie hoe wegpiraten vroeg of laat tegen de lamp lopen. Een kalmerende gedachte.
Sindsdien denk ik 'rij maar op, jullie probleem hoor'. Ze rijden hun eigen onheil tegemoet.
Als langzame wagens voor me hangen denk ik tegenwoordig dat het een reden heeft. Ze behoeden me voor onheil verderop, een ongeval of een snelheidsboete als ik mocht doorgereden zijn.
Ik maakte het een paar keer mee dat net voor of achter me een ongeval gebeurde. De reden dat ik er niet tussen zat was timing. Die zondagsrijder voor me had me aan een erger lot doen ontkomen.
Soms - bij wegenwerken - laten de langzamere chauffeurs me toe me aan de snelheidslimiet te houden ondanks het poushen van wagens achter me. Comfortabel.
Soms bedank ik hen dan als ze opzij gaan!
Ik groet mensen die me voor laten gaan, ik wuif anderen dat ze voor mogen gaan. Het verkeer is geven en nemen, eerder dan steeds jouw recht doen geleden.
Will Bowen beschrijft een gelijkaardig idee. Hij ziet langzame wagens als Pace Cars die ingezet worden bij gevaar op de weg. Hij bedankt hen ook.
Er zijn chauffeurs die net niet te hard rijden om een snelheidsboete te krijgen, en er zijn chauffeurs die net niet langzaam genoeg rijden om een parkeerboete te krijgen. Geen van die chauffeurs is fout bezig. Het is gewoon zo. Je kan je er aan storen of niet, dat is jouw keuze.
Je ziet mensen al rijdend smsn, krant lezen, zoeken naar cd's..
Er zijn zéker chauffeurs die hun rijbewijs echt niet waard zijn.
Er zijn dronken chauffeurs, een ondersoort die me stoort. Er zijn doodrijders enzovoorts
Maar het is nu eenmaal niet mijn taak hen met mijn wagen een lesje te leren.
Er zijn mondige alternatieven hoor.
Ik heb wel al eens de telefoon genomen en hun nummerplaat doorgegeven aan de politie.
In het geval van buschauffeurs of bestuurders voor een firma heb ik hun baas opgebeld en uitleg gevraagd. Ja, dat doe ik wél.
Er heeft me zelfs al eens iemand terug moeten bellen van zijn baas, en de man bood zijn excuses aan - en ik aanvaardde die rustig.
Bij een ongeval zal ik ook stoppen en tegen een wegpiraat getuigen. Die hulp kan ik bieden, zeker weten.
Ik leer mijn kinderen hoe ze hoffelijk kunnen zijn in het verkeer.
Ik vertrek op tijd.
Op weg naar het werk en in de file luister ik naar muziek of audioboeken.
Je zult, net als ik, merken dat verkeer kalmer verloopt als je klaagvrij wordt.
Vreemd genoeg kom je ook minder en minder agressieve bestuurders tegen als je zo gaat doen en denken. Probeer het maar.
Ik rij nog steeds eerder zéér snel hoor.
Zijn er dan minder agressieve chauffeurs? Ik betwijfel het, maar ik weet dat ik ze minder talrijk vind.
Andere chauffeurs hinderen me niet meer zo.
En op de vuist gaan in het verkeer, je hoort soms zelfs van schietpartijen, daar kan ik niet bij nee.
Dat is psychiatrie en criminaliteit. Die mensen moeten hun pillekes nemen, die mogen de baan niet meer op.
'Zie je die sticker' zei mijn vrouw in Hulst. Voor ons op de weg reed een wagen met een paarse sticker 'AComplaintfreeWorld.org'. 'Hé, we zijn niet alleen!'
Hoe zit het met jouw poging om klaagvrij te worden? Volhouden zou ik zeggen!
Ik wens je een prettige, klaagvrije dag
Coach Koen
vrijdag 2 september 2011
De coach met het paarse bandje, Leermodel
Mijn achtste opeenvolgende dag klaagvrij, ik verbaas mezelf.
Roddelen, zeuren en klagen deed ik zeker niet.
Wel twijfelde ik over het niet mopperen want ik ben altijd een vriendelijke grommelbeer geweest.
'Komaan Taaf wacht op je broer wil je, dat is toch leuker. Ik wil dat je wacht'. Als ik dat zeg doe ik dat goedaardig en met de nodige uitleg dus. Het is niet mopperen. Opvoeden is veel 'doe dit, laat dat' in combinatie met '..om deze reden'. Of 'We verwachten het zus en zo want..'.
Het vraagt vaak geduld, me inhouden, tot méér dan tien tellen, blijven ademen..
Ik gebruik veel humor en uitspraken over mezelf of familie. Ik dol wat met de opmerkingen. Het is wel steeds menens en dat kennen mijn kinderen. Humor werkt voor mij, en zij vinden het leuk.
Het kan natuurlijk altijd mooier gezegd worden zoals in de boekskes, maar zo perfect gaat het niet vaak. Toch is het al goed als het ik-boodschappen zijn en er
- geen woorden, geen ruzie
- geen roepen
- niet kwetsen
- geen gelijk willen halen
- geen vloeken
- geen klagen
- geen beklagen of zelfbeklag
- geen overtrekken (altijd, nooit, weeral..) aan te pas komt.
Je weet ondertussen dat klagen een energieke uiting van ontevredenheid..
Ik voel wel aan wanneer het paarse bandje om de andere pols moet.
Het is een leerproces dit klaagvrij worden. Als coach help ik mensen alternatieve gedachten en nieuwe vaardigheden ontwikkelen.
Zo een leerproces gaat in stappen van onbewust onbekwaam naar onbewust bekwaam.
Het boek van Will Bowen is ook op basis van dit model opgebouwd en als levenscoach vind ik dat aantrekkelijk. Het is realistisch, practisch en (laat ons hopen) doenbaar.
Roddelen, zeuren en klagen deed ik zeker niet.
Wel twijfelde ik over het niet mopperen want ik ben altijd een vriendelijke grommelbeer geweest.
'Komaan Taaf wacht op je broer wil je, dat is toch leuker. Ik wil dat je wacht'. Als ik dat zeg doe ik dat goedaardig en met de nodige uitleg dus. Het is niet mopperen. Opvoeden is veel 'doe dit, laat dat' in combinatie met '..om deze reden'. Of 'We verwachten het zus en zo want..'.
Het vraagt vaak geduld, me inhouden, tot méér dan tien tellen, blijven ademen..
Ik gebruik veel humor en uitspraken over mezelf of familie. Ik dol wat met de opmerkingen. Het is wel steeds menens en dat kennen mijn kinderen. Humor werkt voor mij, en zij vinden het leuk.
Het kan natuurlijk altijd mooier gezegd worden zoals in de boekskes, maar zo perfect gaat het niet vaak. Toch is het al goed als het ik-boodschappen zijn en er
- geen woorden, geen ruzie
- geen roepen
- niet kwetsen
- geen gelijk willen halen
- geen vloeken
- geen klagen
- geen beklagen of zelfbeklag
- geen overtrekken (altijd, nooit, weeral..) aan te pas komt.
Je weet ondertussen dat klagen een energieke uiting van ontevredenheid..
Ik voel wel aan wanneer het paarse bandje om de andere pols moet.
Het is een leerproces dit klaagvrij worden. Als coach help ik mensen alternatieve gedachten en nieuwe vaardigheden ontwikkelen.
Zo een leerproces gaat in stappen van onbewust onbekwaam naar onbewust bekwaam.
Het boek van Will Bowen is ook op basis van dit model opgebouwd en als levenscoach vind ik dat aantrekkelijk. Het is realistisch, practisch en (laat ons hopen) doenbaar.
Kortweg komt dit leerproces op het volgende neer:
Onbewust onbekwaam
De cursist beheerst iets niet, maar weet dat niet.
De cursist beheerst iets niet, maar weet dat niet.
Bewust onbekwaam
De cursist beheerst iets niet, maar weet dat wel.
De cursist beheerst iets niet, maar weet dat wel.
Bewust bekwaam
De cursist beheerst het, omdat hij er bij nadenkt.
De cursist beheerst het, omdat hij er bij nadenkt.
Onbewust bekwaam
De cursist beheerst het, zonder dat hij er bij nadenkt.
De cursist beheerst het, zonder dat hij er bij nadenkt.
Voor elke vaardigheid moet het proces afzonderlijk doorlopen worden.
In mijn volgende blogs geef ik handige voorbeelden.
Hoe staat het met jouw klaagvrij experiment nu? Laat het me gerust weten. Vertel me over jouw valkuilen en successen.
Voor vandaag wens ik je een prettige en klaagvrije dag.
Coach Koen
dinsdag 30 augustus 2011
De coach met het paarse bandje, nie zage
Yipie ik haalde juist mijn vijfde klaagvrije dag op rij. Een persoonlijk record.
'k ga niet meer bloggen voor vandaag anders denk je misschien dat ik zaag : D
Ik wens je een goeie klaagvrije dag
Coach Koen
'k ga niet meer bloggen voor vandaag anders denk je misschien dat ik zaag : D
Ik wens je een goeie klaagvrije dag
Coach Koen
maandag 29 augustus 2011
ookUnuCOACH: De coach met het paarse bandje, Loop naar de pomp
ookUnuCOACH: De coach met het paarse bandje, Loop naar de pomp: Beste Volgers,
Ik heb dag 4 gehaald. Mijn dochter dag 5.
Vanavond reed ik naar het tankstation met de tijger en stopte er achter een...
Ik heb dag 4 gehaald. Mijn dochter dag 5.
Vanavond reed ik naar het tankstation met de tijger en stopte er achter een...
De coach met het paarse bandje, Loop naar de pomp
Beste Volgers,
Ik heb dag 4 gehaald. Mijn dochter dag 5.
Vanavond reed ik naar het tankstation met de tijger en stopte er achter een kleine wagen. Het meisje aan het stuur reed plots een halve meter vooruit waarbij haar vader die stond te tanken verschrok. Met de raampjes dicht kon ik het niet verstaan maar hij riep duidelijk verwensingen in haar richting. Hij maakte wilde gebaren en liep rood aan. 'Oei, die zal zijn paars bandje mogen wisselen' zei mijn vrouw tegen me.
De man beïndigde zijn tankbeurt al morsend en waggelde duidelijk dronken naar de shop om te betalen.
In de shop stond hij naar buiten te gebaren, hij had blijkbaar een heel avontuur te vertellen.
In de wagen onstond een verhitte discussie tussen het meisje en een vrouw op de achterbank. Het meisje ergerde zich aan het geroep van haar vader en weigerde nog te rijden, kon ik verstaan uit wat ik zag.
'Die beklaagd zich vaders gedrag pas als vader weg is' zei ik.
'Ja, het meisje durft niet eens wegrijden om je te laten tanken' zei mijn vrouw.
'Ach, ik wacht wel'. 'Voor wat spektakel moet je iets over hebben hé' lachte ik.
Na een tijdje waggelde de dronken man de trap af en liep naar zijn wagen.
Alsvorens in te stappen, riep hij tegen ons dat er genoeg pompen waren, waarom wij persé deze moesten kiezen.
Ik kon niet anders want zijn wagen stond voor de enige LPG pomp, maar dat zou hij in zijn toestand niet verstaan hebben dus zei ik niets. Hij bleef tieren.
Hij wou niet vertrekken zonder een antwoord.
'Even shocktherapie geven, hou je vast' waarschuwde ik mijn inzittenden. Ik riep vrij kalm uit het raampje 'Ga nu maar naar huis, en drink wat minder'. Hij droop af.
Toen de wagen wegreed had ik nog steeds een rustig gevoel en dus volgde geen gemopper of geklaag.
Mijn inzittenden gingen ook niet verder op de zaak in. Het was gewoon interessant geweest, we hebben hooguit even de wenkbrauwen gefronst om zoveel theater, meer niet.
In de wegrijdende wagen daarentegen werd flink gediscussieerd.
'Goed dat zijn dochter rijdt' besloot ik 'ik hoop dat er thuis geen klappen vallen want het meisje wou enkel vriendelijk zijn, al was het niet zo een slim gebaar' en ik stapte uit om te tanken.
Je hoeft niet op te dagen voor elk gevecht waarvoor je uitgenodigd wordt.
Ik laat mijn goed humeur niet besmetten door iemand met een slechte dag.
Ergens in mijn leven heb ik dit geleerd, een hele stap voor iemand die snel voor iets warmloopt - en in het verleden uitgedaagd werd.
Als ik niet iets leuks nodig zou gehad hebben voor mijn blog, dan had ik hier geen tweede keer over nagedacht.
Ik wens je een kalme en klaagvrije dag,
Coach Koen
Ik heb dag 4 gehaald. Mijn dochter dag 5.
Vanavond reed ik naar het tankstation met de tijger en stopte er achter een kleine wagen. Het meisje aan het stuur reed plots een halve meter vooruit waarbij haar vader die stond te tanken verschrok. Met de raampjes dicht kon ik het niet verstaan maar hij riep duidelijk verwensingen in haar richting. Hij maakte wilde gebaren en liep rood aan. 'Oei, die zal zijn paars bandje mogen wisselen' zei mijn vrouw tegen me.
De man beïndigde zijn tankbeurt al morsend en waggelde duidelijk dronken naar de shop om te betalen.
In de shop stond hij naar buiten te gebaren, hij had blijkbaar een heel avontuur te vertellen.
In de wagen onstond een verhitte discussie tussen het meisje en een vrouw op de achterbank. Het meisje ergerde zich aan het geroep van haar vader en weigerde nog te rijden, kon ik verstaan uit wat ik zag.
'Die beklaagd zich vaders gedrag pas als vader weg is' zei ik.
'Ja, het meisje durft niet eens wegrijden om je te laten tanken' zei mijn vrouw.
'Ach, ik wacht wel'. 'Voor wat spektakel moet je iets over hebben hé' lachte ik.
Na een tijdje waggelde de dronken man de trap af en liep naar zijn wagen.
Alsvorens in te stappen, riep hij tegen ons dat er genoeg pompen waren, waarom wij persé deze moesten kiezen.
Ik kon niet anders want zijn wagen stond voor de enige LPG pomp, maar dat zou hij in zijn toestand niet verstaan hebben dus zei ik niets. Hij bleef tieren.
Hij wou niet vertrekken zonder een antwoord.
'Even shocktherapie geven, hou je vast' waarschuwde ik mijn inzittenden. Ik riep vrij kalm uit het raampje 'Ga nu maar naar huis, en drink wat minder'. Hij droop af.
Toen de wagen wegreed had ik nog steeds een rustig gevoel en dus volgde geen gemopper of geklaag.
Mijn inzittenden gingen ook niet verder op de zaak in. Het was gewoon interessant geweest, we hebben hooguit even de wenkbrauwen gefronst om zoveel theater, meer niet.
In de wegrijdende wagen daarentegen werd flink gediscussieerd.
'Goed dat zijn dochter rijdt' besloot ik 'ik hoop dat er thuis geen klappen vallen want het meisje wou enkel vriendelijk zijn, al was het niet zo een slim gebaar' en ik stapte uit om te tanken.
Je hoeft niet op te dagen voor elk gevecht waarvoor je uitgenodigd wordt.
Ik laat mijn goed humeur niet besmetten door iemand met een slechte dag.
Ergens in mijn leven heb ik dit geleerd, een hele stap voor iemand die snel voor iets warmloopt - en in het verleden uitgedaagd werd.
Als ik niet iets leuks nodig zou gehad hebben voor mijn blog, dan had ik hier geen tweede keer over nagedacht.
Ik wens je een kalme en klaagvrije dag,
Coach Koen
zondag 28 augustus 2011
ookUnuCOACH: De coach met het paarse bandje, Eerst de Test dan ...
ookUnuCOACH: De coach met het paarse bandje, Eerst de Test dan ...: Beste Volgers,
Vandaag heb ik niet geklaagd. Het was een uitdagende dag op het werk. Een overleden bewoner, ziek personeel. Een sollicit...
Vandaag heb ik niet geklaagd. Het was een uitdagende dag op het werk. Een overleden bewoner, ziek personeel. Een sollicit...
ookUnuCOACH: De coach met het paarse bandje, Onwetendheid geeft...
ookUnuCOACH: De coach met het paarse bandje, Onwetendheid geeft...: Beste Volgers,
Morgen zal ik voor het eerst vier dagen achter elkaar klaagvrij zijn.
Het zal zijn als voor het eerst door de geluidsmu...
Morgen zal ik voor het eerst vier dagen achter elkaar klaagvrij zijn.
Het zal zijn als voor het eerst door de geluidsmu...
De coach met het paarse bandje, Onwetendheid geeft zelfvertrouwen
Beste Volgers,
Morgen zal ik voor het eerst vier dagen achter elkaar klaagvrij zijn.
Het zal zijn als voor het eerst door de geluidsmuur gaan ofzo.
Ik heb nog geen vier dagen gehaald maar het komt er aan !
Ignorence is bliss (auteur Thomas Gray in On a Distant Prospect of Eton College)
Onwetendheid is een zegen.
Ik was me er wel van bewust dat ik kloeg, ook ongeveer hoeveel, maar niet op welke momenten precies. Dat is het beginpunt voor iedereen. Onwetend incompetent zijn - je bent incompetent, maar weet het niet.
Dat niet-weten is een zegen. Niks om je over te schamen of je te min te voelen. Ik vertel je waarom.
Het is eigen aan de mens om te denken dat iets wat hij nog nooit gedaan heeft gemakkelijk te leren is.
Het staat bekend als het Dunning-Krugereffect.
Positief daaraan is dat onwetendheid vaker zelfvertrouwen geeft dan kennis. Een leuk weetje vind ik dat.
Je begint aan dingen met het idee dat je dat even gaat klaren. Zo moeilijk kan het toch niet zijn hé !
Onwetendheid helpt je over de drempel heen.
Mocht ik geweten hebben wat me in het vaderschap te wachten stond.. Ik zag de moeite bij anderen, maar IK zou dat beter doen. Leuk hè.
Mijn jongste zoon zag zijn broer en zus fietsen, en hij ging dat ook even doen.. auw
Mijn oudste zoon zag de jongste vandaag skeeleren, en hij ging dat ook even gauw doen..
Zelfs met een diploma of een studie heb je geen notie van wat je te wachten staat in de praktijk toch. Jij kent toch ook groentjes die denken dat ze alles kunnen. Wees mild en denk onwetendheid is een zegen haha. Ze komen er wel achter.
Daarom doe ik als coach deze zelfhulpexperimenten. Ik ken ze, en nu doe ik ze.
Na een goede maand ben ik me echt meer bewust van mijn eigen klaaggedrag. Het is een hele ontdekking geweest. Ik ben nu bewust incompetent en dat is stap twee. Hierover in de week meer. Nu op naar dag vier. Duim voor me !
Ik wens je succes met jouw poging. Nog een prettige en klaagvrije dag,
Coach Koen
Morgen zal ik voor het eerst vier dagen achter elkaar klaagvrij zijn.
Het zal zijn als voor het eerst door de geluidsmuur gaan ofzo.
Ik heb nog geen vier dagen gehaald maar het komt er aan !
Ignorence is bliss (auteur Thomas Gray in On a Distant Prospect of Eton College)
Onwetendheid is een zegen.
Ik was me er wel van bewust dat ik kloeg, ook ongeveer hoeveel, maar niet op welke momenten precies. Dat is het beginpunt voor iedereen. Onwetend incompetent zijn - je bent incompetent, maar weet het niet.
Dat niet-weten is een zegen. Niks om je over te schamen of je te min te voelen. Ik vertel je waarom.
Het is eigen aan de mens om te denken dat iets wat hij nog nooit gedaan heeft gemakkelijk te leren is.
Het staat bekend als het Dunning-Krugereffect.
Positief daaraan is dat onwetendheid vaker zelfvertrouwen geeft dan kennis. Een leuk weetje vind ik dat.
Je begint aan dingen met het idee dat je dat even gaat klaren. Zo moeilijk kan het toch niet zijn hé !
Onwetendheid helpt je over de drempel heen.
Mocht ik geweten hebben wat me in het vaderschap te wachten stond.. Ik zag de moeite bij anderen, maar IK zou dat beter doen. Leuk hè.
Mijn jongste zoon zag zijn broer en zus fietsen, en hij ging dat ook even doen.. auw
Mijn oudste zoon zag de jongste vandaag skeeleren, en hij ging dat ook even gauw doen..
Zelfs met een diploma of een studie heb je geen notie van wat je te wachten staat in de praktijk toch. Jij kent toch ook groentjes die denken dat ze alles kunnen. Wees mild en denk onwetendheid is een zegen haha. Ze komen er wel achter.
Daarom doe ik als coach deze zelfhulpexperimenten. Ik ken ze, en nu doe ik ze.
Na een goede maand ben ik me echt meer bewust van mijn eigen klaaggedrag. Het is een hele ontdekking geweest. Ik ben nu bewust incompetent en dat is stap twee. Hierover in de week meer. Nu op naar dag vier. Duim voor me !
Ik wens je succes met jouw poging. Nog een prettige en klaagvrije dag,
Coach Koen
zaterdag 27 augustus 2011
De coach met het paarse bandje, Eerst de Test dan de Les
Beste Volgers,
Vandaag heb ik niet geklaagd. Het was een uitdagende dag op het werk. Een overleden bewoner, ziek personeel. Een sollicitatie naar een leuke baan bracht niets op hoorde ik gisteren.
De grootste uitdaging nog was een zeer ontevreden bezoekster die zich over het leven bekloeg. Het vroeg een superinspanning om naar haar te luisteren, er niet tegen in te gaan, haar niet bij de schouders te nemen en haar te schudden al roepend 'mens, stop met klagen er zijn ergere dingen!'. Je weet;ik mag het denken, me het tafereel voorstellen, maar het niet uitspreken.
Me na dit bezoek niet beklagen over haar beklag was ook een opgave.
Toch opnieuw twee klaagvrije dagen op rij gehaald! Ik zal de 21 dagen halen, ooit : D
Ken jij ook mensen die zich over het leven beklagen?
Het overkomt hen, het is niet fair..
Nee, Life is hard and then you die is volgens mij geen goeie levensfilosofie.
We leven volgens mij voor twee dingen; plezier hebben, en groeien.
Toch is het leven soms een uitdaging, en dat heeft alles te maken met de manier waarop wij leren.
Ik ben het compleet oneens met zij die denken dat het Leven is zoals school om twee redenen:
Eén: In school leer je een les en dan krijg je de proef/ test.
In het leven krijg je eerst de Test en dan leer je de Les.
Twee: In school kun je er komen met geluk of inzet op het laatste moment.
In het leven wordt alleen moeite beloond.
De meest succesvolle mensen zijn diegene die de grootste beproevingen (testen) doormaakten.
Als succescoach weet ik dat dit een feit is.
Mij is niets vreemd; pesterij - ongewenst zijn - verlies - ontslag - pijnlijke mislukking - ontmoediging - kritiek - burn out.. ook ik, zoals u, heb dingen doorstaan waarvoor ik niet gekozen zou hebben, maar die achteraf bekeken mij vaak helpen. Ze zijn verwerkt en zijn een deel van mijn veelzijdige persoonlijkheid.
Succes gaat er niet om hoe vaak je mislukt bent. Succes is gewoon één keer meer opstaan dan je gevallen bent. Zo bekijk ik het.
Life is chanlenging and then you learn.
Je leeft door vallen en opstaan, en een geruststelling daarin is volgens mij dat:
Hoe verder je staat in het leven, hoe kalmer je komt te staan t.o.v. die testen want je weet dat je er een waardevolle les aan overhoudt.
Het leven is ook meer als een boerderij dan een school.
Op school kan je een heel jaar lummelen, net voor de proeven de stof er in rammen en slagen.
Stel je nu eens voor dat je op de boerderij zou luieren en vergat te planten in de lente, of de koeien een dag niet zou melken. Wat zou daar van komen?
Het leven beantwoordt aan de wetten van de natuur (levenswetten) en niet aan de wet van de school (maatschappelijke wetten).
Dus moeiteloos leven, kan niet. Niks dat de moeite is, is gemakkelijk.
Prettig leven kan heus wel.
Verkeerde ideeën kweken valse verwachtingen, en zullen leiden tot klachten over het leven.
Stop met je te beklagen over het leven - doe je voordeel aan de waardevolle lessen die je er aan overhoud.
We leven om plezier te hebben en om te groeien.
Ik wens jullie een prettige en klaagvrije dag,
Coach Koen
Vandaag heb ik niet geklaagd. Het was een uitdagende dag op het werk. Een overleden bewoner, ziek personeel. Een sollicitatie naar een leuke baan bracht niets op hoorde ik gisteren.
De grootste uitdaging nog was een zeer ontevreden bezoekster die zich over het leven bekloeg. Het vroeg een superinspanning om naar haar te luisteren, er niet tegen in te gaan, haar niet bij de schouders te nemen en haar te schudden al roepend 'mens, stop met klagen er zijn ergere dingen!'. Je weet;ik mag het denken, me het tafereel voorstellen, maar het niet uitspreken.
Me na dit bezoek niet beklagen over haar beklag was ook een opgave.
Toch opnieuw twee klaagvrije dagen op rij gehaald! Ik zal de 21 dagen halen, ooit : D
Ken jij ook mensen die zich over het leven beklagen?
Het overkomt hen, het is niet fair..
Nee, Life is hard and then you die is volgens mij geen goeie levensfilosofie.
We leven volgens mij voor twee dingen; plezier hebben, en groeien.
Toch is het leven soms een uitdaging, en dat heeft alles te maken met de manier waarop wij leren.
Ik ben het compleet oneens met zij die denken dat het Leven is zoals school om twee redenen:
Eén: In school leer je een les en dan krijg je de proef/ test.
In het leven krijg je eerst de Test en dan leer je de Les.
Twee: In school kun je er komen met geluk of inzet op het laatste moment.
In het leven wordt alleen moeite beloond.
De meest succesvolle mensen zijn diegene die de grootste beproevingen (testen) doormaakten.
Als succescoach weet ik dat dit een feit is.
Mij is niets vreemd; pesterij - ongewenst zijn - verlies - ontslag - pijnlijke mislukking - ontmoediging - kritiek - burn out.. ook ik, zoals u, heb dingen doorstaan waarvoor ik niet gekozen zou hebben, maar die achteraf bekeken mij vaak helpen. Ze zijn verwerkt en zijn een deel van mijn veelzijdige persoonlijkheid.
Succes gaat er niet om hoe vaak je mislukt bent. Succes is gewoon één keer meer opstaan dan je gevallen bent. Zo bekijk ik het.
Life is chanlenging and then you learn.
Je leeft door vallen en opstaan, en een geruststelling daarin is volgens mij dat:
Hoe verder je staat in het leven, hoe kalmer je komt te staan t.o.v. die testen want je weet dat je er een waardevolle les aan overhoudt.
Het leven is ook meer als een boerderij dan een school.
Op school kan je een heel jaar lummelen, net voor de proeven de stof er in rammen en slagen.
Stel je nu eens voor dat je op de boerderij zou luieren en vergat te planten in de lente, of de koeien een dag niet zou melken. Wat zou daar van komen?
Het leven beantwoordt aan de wetten van de natuur (levenswetten) en niet aan de wet van de school (maatschappelijke wetten).
Dus moeiteloos leven, kan niet. Niks dat de moeite is, is gemakkelijk.
Prettig leven kan heus wel.
Verkeerde ideeën kweken valse verwachtingen, en zullen leiden tot klachten over het leven.
Stop met je te beklagen over het leven - doe je voordeel aan de waardevolle lessen die je er aan overhoud.
We leven om plezier te hebben en om te groeien.
Ik wens jullie een prettige en klaagvrije dag,
Coach Koen
vrijdag 26 augustus 2011
De coach met het paarse bandje, Wat ga jij er aan doen?
Beste Volgers,
Ik begin weer van dag 1. Aanhoudende varkensmanieren aan tafel waren de struikelsteen van de dag. Ken je de TV reeks Komen eten? Mijn kinderen denken zowat elke dag dat ze het eten mogen becommentariëren. Vaak krijg ik hen gestopt met een leuke opmerking over hoe ze later restaurantcriticus moeten worden, over hoe mijn zoon nog geen appelsien kan uitpersen e.d. . Of ze houden er mee op wanner we er om vragen. Gisteren gedroegen de zonen zich tijdens een bezoek aan tafel ook ondankbaar. Vandaag kwam aan hun geklaag geen einde, en toen..
dag 1
Bij opvoeden, hoort terechtwijzen, zeggen hoe je het wel wilt, dat moet ..maar ik bekloeg me hun gedrag i.p.v. te focussen op de oplossing. Het is moeilijk, maar niks dat de moeite waard is, is gemakkelijk.
Ik beloof je af en toe een tip te geven om mensen te doen stoppen met klagen. Vandaag eentje uit mijn praktijk als diensthoofd.
Mensen komen me - terecht - problemen voorleggen. Interessant hoor. Velen verwachten dan dat ik het probleem zal oplossen omdat ze denken dat het niet aan hun is uit onmacht of uit gemakzucht soms.
Ik heb geleerd om hen naar oplossingen te vragen. Ik zeg dan iets in de zin van 'Ik ben opgetogen dat jij dat ook opgemerkt hebt. Wat ga (kan) jij er aan doen? Wat stel jij voor dat we ermee doen?'
Dikwijls staren ze me aan 'Wat ik er aan ga doen?', 'Ik vertel het aan jou zodat jij er wat aan gaat doen! Dat is wat ik ermee doe.'
Mijn personeel kent mijn reactie al goed. Ze komen me meestal zoeken om te vragen of ze dit of dat kunnen doen als oplossing. Ik krijg medewerking en veel minder taakjes in mijn boot geschoven.
Voordeel is ook dat de oplossingen die zij zelf voorstellen ook door hen gedragen worden. Ze staan er achter en doen het ook want het is wat zij willen. Zou ik een oplossing toveren, dan zou het toch niet goed zijn ..terecht, zij kennen hun job beter dan ik.
De volgende keer als iemand komt klagen, vraag dan wat hij er aan gaat doen, en let eens op de reactie.
Veel plezier met het experiment.
Ik wens je een prettige klaagvrije dag,
Coach Koen
Ik begin weer van dag 1. Aanhoudende varkensmanieren aan tafel waren de struikelsteen van de dag. Ken je de TV reeks Komen eten? Mijn kinderen denken zowat elke dag dat ze het eten mogen becommentariëren. Vaak krijg ik hen gestopt met een leuke opmerking over hoe ze later restaurantcriticus moeten worden, over hoe mijn zoon nog geen appelsien kan uitpersen e.d. . Of ze houden er mee op wanner we er om vragen. Gisteren gedroegen de zonen zich tijdens een bezoek aan tafel ook ondankbaar. Vandaag kwam aan hun geklaag geen einde, en toen..
dag 1
Bij opvoeden, hoort terechtwijzen, zeggen hoe je het wel wilt, dat moet ..maar ik bekloeg me hun gedrag i.p.v. te focussen op de oplossing. Het is moeilijk, maar niks dat de moeite waard is, is gemakkelijk.
Ik beloof je af en toe een tip te geven om mensen te doen stoppen met klagen. Vandaag eentje uit mijn praktijk als diensthoofd.
Mensen komen me - terecht - problemen voorleggen. Interessant hoor. Velen verwachten dan dat ik het probleem zal oplossen omdat ze denken dat het niet aan hun is uit onmacht of uit gemakzucht soms.
Ik heb geleerd om hen naar oplossingen te vragen. Ik zeg dan iets in de zin van 'Ik ben opgetogen dat jij dat ook opgemerkt hebt. Wat ga (kan) jij er aan doen? Wat stel jij voor dat we ermee doen?'
Dikwijls staren ze me aan 'Wat ik er aan ga doen?', 'Ik vertel het aan jou zodat jij er wat aan gaat doen! Dat is wat ik ermee doe.'
Mijn personeel kent mijn reactie al goed. Ze komen me meestal zoeken om te vragen of ze dit of dat kunnen doen als oplossing. Ik krijg medewerking en veel minder taakjes in mijn boot geschoven.
Voordeel is ook dat de oplossingen die zij zelf voorstellen ook door hen gedragen worden. Ze staan er achter en doen het ook want het is wat zij willen. Zou ik een oplossing toveren, dan zou het toch niet goed zijn ..terecht, zij kennen hun job beter dan ik.
De volgende keer als iemand komt klagen, vraag dan wat hij er aan gaat doen, en let eens op de reactie.
Veel plezier met het experiment.
Ik wens je een prettige klaagvrije dag,
Coach Koen
donderdag 25 augustus 2011
De coach met het paarse bandje, Wanneer is het klagen?
Beste Volgers,
Gisterenavond zat ik aan dag 3. Op weg naar huis - een rit van anderhalf uur - bleven de zonen maar gieren, treiteren en roepen achter in de wagen. Na enkele keren uitleggen wat ik wilde - enige stilte om me te kunnen concentreren op de weg, het goot buiten - kon ik het niet laten om kort maar krachtig te roepen dat het uit moest zijn. 'Het is altijd van dat, gewoon vragen daar luisteren jullie niet naar. Stop dat lawaai maken en gedraag jullie eens, ik meen het hoor'. Ook zei ik tegen mijn vrouw - al was het rustig gezegd, het was klagen - 'Als ik moet sturen, kun jij dan eens vragen om wat rust, moet ik dat weer doen?'
Na enkele tellen voegde ik er aan toe; 'Eerlijkheidshalve zal ik mijn bandje maar van pols veranderen hé schat. We spelen het spel eerlijk'.
Klagen is een energieke uiting van pijn, verdriet, ontevredenheid.
Maar die definitie gaat ook op voor het aangeven van feiten. Je mag gerust zeggen dat je pijn hebt, verdrietig bent of ontevreden. Het wordt pas klagen als je in herhaling valt, je toon klagerig is, je iets of iemand de schuld geeft (iemand, God, je afkomst, het weer..).
Volgens mij voel je zelf wel aan wanneer het klagen, zeuren of mopperen is.
'Het is warm vandaag' is een feit vertellen.
'Het is zoooo warm vandaag (zuchtend)' of 'Het is zo verdomde warm vandaag' is klagen omdat het aangeeft dat de verteller aangeeft dat hij het anders zou willen.
Of
'De laatste melk is uit de ijskast zonder aanvullen, dat vind ik niet plezierig hoor' is een feit vertellen.
'Het is weer van dat weeral geen melk, wie heeft dat gedaan!' of 'Dat overkomt mij weer..'. is klagen.
Dat subtiele verschil voel je zelf wel aan. Als je denkt 'is dat niet klagen' dan is het vaak wel tijd om je bandje van pols te wisselen.
Will Bowen voegt aan die defenitie toe dat jij je in een klacht richt op het probleem en niet op de oplossing.
Je kunt dus je beklag gaan maken aan de balie van een hotel, of je kunt hen vriendelijk gaan vragen naar een oplossing.
Will Bowen zegt ook dat de klager zich richt naar de verkeerde persoon.
Je kunt je klacht uiten aan een vriend, een familielid, een buur.. die met jouw probleem niets te maken heeft en er niks aan gaat kunnen doen.
Je kunt bijvoorbeeld i.p.v. naar de balie van het hotel te gaan, je vrouw bellen en je beklagen over de staat van de kamer. Niet erg efficiënt.
Ik vind dat je een niet betrokken iemand best mag vertellen wat je dwars zit, maar dan hou je het bij het vertellen van feiten zonder je beklag te doen. Dat mag best.
Je houdt het ook best kort. Als je vriend weet waar je mee zit dan hoef je hem niet verder op te naaien, of proberen zijn steun of zijn bevestiging te krijgen van jouw gelijk. Je hoeft een ander zijn energie niet op te slorpen of zijn stemming te beïnvloeden.
Met het paarse bandje om mijn pols merk ik op wanneer ik klaag.
Of ik de 21 dagen klaagvrij zijn haal kun je verder volgen in mijn blog. Als je meedoet wens ik je veel succes.
Ik wens iedereen een prettige en klaagvrije dag.
Coach Koen
Gisterenavond zat ik aan dag 3. Op weg naar huis - een rit van anderhalf uur - bleven de zonen maar gieren, treiteren en roepen achter in de wagen. Na enkele keren uitleggen wat ik wilde - enige stilte om me te kunnen concentreren op de weg, het goot buiten - kon ik het niet laten om kort maar krachtig te roepen dat het uit moest zijn. 'Het is altijd van dat, gewoon vragen daar luisteren jullie niet naar. Stop dat lawaai maken en gedraag jullie eens, ik meen het hoor'. Ook zei ik tegen mijn vrouw - al was het rustig gezegd, het was klagen - 'Als ik moet sturen, kun jij dan eens vragen om wat rust, moet ik dat weer doen?'
Na enkele tellen voegde ik er aan toe; 'Eerlijkheidshalve zal ik mijn bandje maar van pols veranderen hé schat. We spelen het spel eerlijk'.
Klagen is een energieke uiting van pijn, verdriet, ontevredenheid.
Maar die definitie gaat ook op voor het aangeven van feiten. Je mag gerust zeggen dat je pijn hebt, verdrietig bent of ontevreden. Het wordt pas klagen als je in herhaling valt, je toon klagerig is, je iets of iemand de schuld geeft (iemand, God, je afkomst, het weer..).
Volgens mij voel je zelf wel aan wanneer het klagen, zeuren of mopperen is.
'Het is warm vandaag' is een feit vertellen.
'Het is zoooo warm vandaag (zuchtend)' of 'Het is zo verdomde warm vandaag' is klagen omdat het aangeeft dat de verteller aangeeft dat hij het anders zou willen.
Of
'De laatste melk is uit de ijskast zonder aanvullen, dat vind ik niet plezierig hoor' is een feit vertellen.
'Het is weer van dat weeral geen melk, wie heeft dat gedaan!' of 'Dat overkomt mij weer..'. is klagen.
Dat subtiele verschil voel je zelf wel aan. Als je denkt 'is dat niet klagen' dan is het vaak wel tijd om je bandje van pols te wisselen.
Will Bowen voegt aan die defenitie toe dat jij je in een klacht richt op het probleem en niet op de oplossing.
Je kunt dus je beklag gaan maken aan de balie van een hotel, of je kunt hen vriendelijk gaan vragen naar een oplossing.
Will Bowen zegt ook dat de klager zich richt naar de verkeerde persoon.
Je kunt je klacht uiten aan een vriend, een familielid, een buur.. die met jouw probleem niets te maken heeft en er niks aan gaat kunnen doen.
Je kunt bijvoorbeeld i.p.v. naar de balie van het hotel te gaan, je vrouw bellen en je beklagen over de staat van de kamer. Niet erg efficiënt.
Ik vind dat je een niet betrokken iemand best mag vertellen wat je dwars zit, maar dan hou je het bij het vertellen van feiten zonder je beklag te doen. Dat mag best.
Je houdt het ook best kort. Als je vriend weet waar je mee zit dan hoef je hem niet verder op te naaien, of proberen zijn steun of zijn bevestiging te krijgen van jouw gelijk. Je hoeft een ander zijn energie niet op te slorpen of zijn stemming te beïnvloeden.
Met het paarse bandje om mijn pols merk ik op wanneer ik klaag.
Of ik de 21 dagen klaagvrij zijn haal kun je verder volgen in mijn blog. Als je meedoet wens ik je veel succes.
Ik wens iedereen een prettige en klaagvrije dag.
Coach Koen
woensdag 24 augustus 2011
De coach met het paarse bandje om de pols, Onheilsbriefje of niet
Beste Volgers,
Deze morgen vond ik onder mijn toetsenbord op het werk een briefje met de boodschap:
'Koen, zie er vandaag op toe dat het personeel X en Y doet', geen ondergetekende.
Meteen dacht ik dat het van mijn directeur was die zich al eens bezighoudt met micromanagement.
'Potverdorie laat dat toch, ik zal mijn personeel heus wel uit mezelf vragen om X en Y te doen', een beetje boos dus.
Ik ging koffie zetten, iets dat ik doe voor mijn personeel omdat ik dat leuk vindt en het gewaardeerd wordt.
Toen ik het briefje weer zag liggen, zag ik dat het niet het geschrift van de directeur was. 'Wie was hier gisterenavond nog? dacht ik?'. En toen 'Ach, Kahlida ! ! !' mijn meest betrokken zorgkundige. Plots was ik dankbaar voor het leuke berichtje. 'Zij doet het' dacht ik 'Zij vraagt me wat ze wenst, zoals ik iedereen altijd aanmoedig te doen'. 'Perfecto'.
Nochtans was de tekst niet veranderd tijdens het koffie zetten. 'Koen, zie er vandaag op toe dat het personeel X en Y doet'
Het briefje was niet veranderd, mijn gedachten erover wel. Je perceptie schept je gevoelens.
Ik wens jullie een prettige, klaagvrije dag
Coach Koen
Deze morgen vond ik onder mijn toetsenbord op het werk een briefje met de boodschap:
'Koen, zie er vandaag op toe dat het personeel X en Y doet', geen ondergetekende.
Meteen dacht ik dat het van mijn directeur was die zich al eens bezighoudt met micromanagement.
'Potverdorie laat dat toch, ik zal mijn personeel heus wel uit mezelf vragen om X en Y te doen', een beetje boos dus.
Ik ging koffie zetten, iets dat ik doe voor mijn personeel omdat ik dat leuk vindt en het gewaardeerd wordt.
Toen ik het briefje weer zag liggen, zag ik dat het niet het geschrift van de directeur was. 'Wie was hier gisterenavond nog? dacht ik?'. En toen 'Ach, Kahlida ! ! !' mijn meest betrokken zorgkundige. Plots was ik dankbaar voor het leuke berichtje. 'Zij doet het' dacht ik 'Zij vraagt me wat ze wenst, zoals ik iedereen altijd aanmoedig te doen'. 'Perfecto'.
Nochtans was de tekst niet veranderd tijdens het koffie zetten. 'Koen, zie er vandaag op toe dat het personeel X en Y doet'
Het briefje was niet veranderd, mijn gedachten erover wel. Je perceptie schept je gevoelens.
Ik wens jullie een prettige, klaagvrije dag
Coach Koen
dinsdag 23 augustus 2011
De coach met het paarse bandje om de pols, Mijn mond houden!
Beste Volgers,
Wéér een dag zonder klagen. Toch blijft één dag zowat het maximum nu, 's avonds thuis vertellend over werk of bij het opvoeden van mijn kids schuif ik een keertje uit. Met anderen samenleven lokt beklag of in mijn geval kritiek leveren op. Als de tieners mekaar in de haren vliegen en geen rekening wensen te houden met de sfeer in huis ondanks vragen, dan liggen de bananenschillen overal.
Ik ben geen klager hoor ik zeggen maar toch kijk ik vaak naar het paarse bandje om mijn pols en denk 'nee, dat kan ik ZO niet zeggen want dat is mopperen, klagen, roddel..'. Soms verwoord ik het anders, soms hou ik mijn mond omdat ik geen manier weet om het anders te brengen.
Will Bowen zegt dat de hersens de producent zijn en de mond de consument. De hersens produceren constant gedachten. De ganse dag spreken we tegen onszelf. Ik weet dat dit correct is. De dialoog met jezelf is constant. Zelfs als je niet oplet is de dialoog gaande.
Will Bowen beweert dat als de mond de klaaggedachten niet meer uitspreekt, de hersenen die minder en minder zullen aanmaken. Als de consument (mond) niet meer koopt wat de producent (hersenen) maakt, zal de producent overschakelen op een product dat de consument wel gebruikt.
Op die manier vind ik mijn mond houden niet zo erg. Ik vertrouw er ook op dat op den duur dit zal uitmonden in alternatieve positieve gedachten.
Ik denk dat ik tijdens dit experiment al ingevingen gehad heb om i.p.v. te klagen iets te vragen, of iets anders te doen of zeggen dat ook beter uitpakte.
Ik probeer mijn kinderen meer te overtuigen om vriendelijk te zijn voor elkaar, om mee de vrede in huis te bewaren. Ik vind er precies beter de woorden voor nu ik het mopperen niet uit mijn mond laat rollen.
Als instrument deugt het paarse bandje wel vind ik. Of ik ooit 21 dagen klaagvrij kan blijven, is voor mij nog een vraag. Doe jij nog altijd mee? Je leest in mijn blogs wel hoe ik het verder doe.
Ik wens jullie een prettige, klaagvrije dag.
Coach Koen
Wéér een dag zonder klagen. Toch blijft één dag zowat het maximum nu, 's avonds thuis vertellend over werk of bij het opvoeden van mijn kids schuif ik een keertje uit. Met anderen samenleven lokt beklag of in mijn geval kritiek leveren op. Als de tieners mekaar in de haren vliegen en geen rekening wensen te houden met de sfeer in huis ondanks vragen, dan liggen de bananenschillen overal.
Ik ben geen klager hoor ik zeggen maar toch kijk ik vaak naar het paarse bandje om mijn pols en denk 'nee, dat kan ik ZO niet zeggen want dat is mopperen, klagen, roddel..'. Soms verwoord ik het anders, soms hou ik mijn mond omdat ik geen manier weet om het anders te brengen.
Will Bowen zegt dat de hersens de producent zijn en de mond de consument. De hersens produceren constant gedachten. De ganse dag spreken we tegen onszelf. Ik weet dat dit correct is. De dialoog met jezelf is constant. Zelfs als je niet oplet is de dialoog gaande.
Will Bowen beweert dat als de mond de klaaggedachten niet meer uitspreekt, de hersenen die minder en minder zullen aanmaken. Als de consument (mond) niet meer koopt wat de producent (hersenen) maakt, zal de producent overschakelen op een product dat de consument wel gebruikt.
Op die manier vind ik mijn mond houden niet zo erg. Ik vertrouw er ook op dat op den duur dit zal uitmonden in alternatieve positieve gedachten.
Ik denk dat ik tijdens dit experiment al ingevingen gehad heb om i.p.v. te klagen iets te vragen, of iets anders te doen of zeggen dat ook beter uitpakte.
Ik probeer mijn kinderen meer te overtuigen om vriendelijk te zijn voor elkaar, om mee de vrede in huis te bewaren. Ik vind er precies beter de woorden voor nu ik het mopperen niet uit mijn mond laat rollen.
Als instrument deugt het paarse bandje wel vind ik. Of ik ooit 21 dagen klaagvrij kan blijven, is voor mij nog een vraag. Doe jij nog altijd mee? Je leest in mijn blogs wel hoe ik het verder doe.
Ik wens jullie een prettige, klaagvrije dag.
Coach Koen
zondag 21 augustus 2011
De coach met het paarse bandje om de pols, Op mijn kop laten zitten?
Beste Volgers,
Onze bezoekers gisterenavond wezen direct naar het paarse bandje om mijn pols. 'Lukt het om niet te klagen?' vroegen ze. 'Ik mag niet klagen' zei ik. Er werd hartelijk om gelachen. Vrienden volgen mijn zelfhulpavonturen op facebook en vinden het intrigerend.
'Je zoontje heeft er ook een om, maar je moet hem eens uitleggen wat klagen en zeuren is want hij snapt het niet hoor'.
'Nee, hij is elf jaar - vandaag - en hij vindt gewoon het bandje leuk, dat weten we'. 'Onze tienerdochter van veertien die kan het goed volgen'.
Tijdens het bezoek werd me gevraagd of ik door dat niet-klagen niet vreselijk op mijn kop moet laten zitten. Het is een heel goeie vraag die me vaak gesteld wordt: 'maar moet je niet klagen om te zeggen wat je wilt?', 'moet je niet klagen om dingen gedaan te krijgen?'.
Mijn antwoord is 'neen'. Hier kort waarom:
Klagen is onmondig gedrag, het is zeggen wat je tegenzit aan de verkeerde persoon!
Je gevoel uiten aan niet betrokkenen, medestanders zoeken, het uitroepen over de daken, dat zal je niet helpen eenvoudigweg omdat ze jou probleem niet gaan oplossen. Misschien vinden ze je op den duur een zagevent, een zeur, een onprettige, negatieve mens.
Wat dan wel doen? Simpelweg 'vragen'. Mondig zijn door te vragen aan de juiste persoon.
Mijn credo is dat ik dingen goed doe niet omdat ik zo wijs ben, maar omdat ik zoveel - soms pijnlijke - fouten heb gemaakt, en daardoor leerde. Door de juiste persoon vriendelijk of duidelijk aan te spreken, slaag ik er in het beoogde resultaat te verkrijgen zonder mijn bloeddruk op te laten jagen of boos te worden. Een hele prestatie voor iemand die vlug betrokken - uitgedaagd - is.
Wat ik ook niet doe is mijn vrienden, collega 's en familie bij het probleem te betrekken door tegen hen te klagen. Immers, wat schiet ik daar mee op?
Ik kijk naar het probleem, en stel me voor dat het opgelost is. Die oplossing neem ik dan op met iemand die kan helpen dit te realiseren. Je zult je doel er op een snellere en prettigere manier door bereiken.
Maar - zul je zeggen - niet iedereen wilt luisteren! Moet ik me dan op mijn kop laten zitten?
Nee!
Neem wel dit van me aan. Van zodra jij mondig gaat reageren, en vriendelijk en duidelijk vraagt wat je nodig hebt, ga je merken dat de meeste mensen je graag zullen helpen. Je bedankt hen.
En als het mislukt moet je misschien nog even oefenen. Het kan ook geen kwaad nog eens na te denken, en terug te gaan vragen. Mensen zullen je vasthoudendheid belonen. Jij hebt ook respect voor mensen met wie je het niet eens bent, maar die vriendelijk proberen om hun punt te maken.
Als iemand zes keer terug komt met een vraag of aanbod, wilt hij zeker zaken met je doen.
Bedenk ook dat mensen fouten maken. Ik maak ook fouten. En bedrijven zijn slechts grote groepen van mensen die hun beste beentje voorzetten. Misschien heeft iemand zijn dagje niet. Zulke milde gedachten helpen je over de drempel heen.
Maar - zul je zeggen - als ik moet vragen om iets dan heeft het geen waarde, dan heb ik reden tot klagen.
Niet waar!
Als je man het vuil pas buiten zet op jouw vraag, is dat nog geen teken dat hij niet van je houdt.
Als je vrouw pas op tijd kan komen sinds jij haar dat gevraagd hebt, is dat niet omdat ze het afspraakje niet belangrijk vindt.
Iedereen heeft een persoonlijke geschiedenis die maakt dat hij reageert zoals hij doet volgens de ideeën in zijn hoofd.
Mensen hebben nu eenmaal niet altijd jouw welzijn voor ogen, en dat is gewoon zo. Je moet jouw vragen duidelijk maken.
Dus je mag ontevreden zijn, zorg er alleen voor dat je er iets mee doet i.p.v. te klagen.
Alle grote veranderingen in de wereld zijn in gang gezet door mensen die ontevreden waren.
De eerste stap is ontevredenheid. Maar als je blijft hangen in ontevredenheid, zullen zich nooit nieuwe kansen voordoen.
Richt je daarom op wat je wilt (vragen) i.p.v. op wat je niet wilt (klagen en zagen).
Laat je door je ontevredenheid inspireren.
Sommigen zien de dingen zoals ze zijn en vragen: waarom? Ik droom van dingen die er nooit zijn geweest en vraag: waarom niet? Robert Kennedy.
Klaagvrij worden wil vooral niet zeggen dat je niet neen mag zeggen, integendeel. Zeg nee zo vaak het nodig is en geef vriendelijk jouw grenzen aan. Zeg nee, vriendelijk, blij, duidelijk, maar zeg Nee.
Laat je niet op je kop zitten. Ik wens je een fijne klaagvrije dag,
Coach Koen
Onze bezoekers gisterenavond wezen direct naar het paarse bandje om mijn pols. 'Lukt het om niet te klagen?' vroegen ze. 'Ik mag niet klagen' zei ik. Er werd hartelijk om gelachen. Vrienden volgen mijn zelfhulpavonturen op facebook en vinden het intrigerend.
'Je zoontje heeft er ook een om, maar je moet hem eens uitleggen wat klagen en zeuren is want hij snapt het niet hoor'.
'Nee, hij is elf jaar - vandaag - en hij vindt gewoon het bandje leuk, dat weten we'. 'Onze tienerdochter van veertien die kan het goed volgen'.
Tijdens het bezoek werd me gevraagd of ik door dat niet-klagen niet vreselijk op mijn kop moet laten zitten. Het is een heel goeie vraag die me vaak gesteld wordt: 'maar moet je niet klagen om te zeggen wat je wilt?', 'moet je niet klagen om dingen gedaan te krijgen?'.
Mijn antwoord is 'neen'. Hier kort waarom:
Klagen is onmondig gedrag, het is zeggen wat je tegenzit aan de verkeerde persoon!
Je gevoel uiten aan niet betrokkenen, medestanders zoeken, het uitroepen over de daken, dat zal je niet helpen eenvoudigweg omdat ze jou probleem niet gaan oplossen. Misschien vinden ze je op den duur een zagevent, een zeur, een onprettige, negatieve mens.
Wat dan wel doen? Simpelweg 'vragen'. Mondig zijn door te vragen aan de juiste persoon.
Mijn credo is dat ik dingen goed doe niet omdat ik zo wijs ben, maar omdat ik zoveel - soms pijnlijke - fouten heb gemaakt, en daardoor leerde. Door de juiste persoon vriendelijk of duidelijk aan te spreken, slaag ik er in het beoogde resultaat te verkrijgen zonder mijn bloeddruk op te laten jagen of boos te worden. Een hele prestatie voor iemand die vlug betrokken - uitgedaagd - is.
Wat ik ook niet doe is mijn vrienden, collega 's en familie bij het probleem te betrekken door tegen hen te klagen. Immers, wat schiet ik daar mee op?
Ik kijk naar het probleem, en stel me voor dat het opgelost is. Die oplossing neem ik dan op met iemand die kan helpen dit te realiseren. Je zult je doel er op een snellere en prettigere manier door bereiken.
Maar - zul je zeggen - niet iedereen wilt luisteren! Moet ik me dan op mijn kop laten zitten?
Nee!
Neem wel dit van me aan. Van zodra jij mondig gaat reageren, en vriendelijk en duidelijk vraagt wat je nodig hebt, ga je merken dat de meeste mensen je graag zullen helpen. Je bedankt hen.
En als het mislukt moet je misschien nog even oefenen. Het kan ook geen kwaad nog eens na te denken, en terug te gaan vragen. Mensen zullen je vasthoudendheid belonen. Jij hebt ook respect voor mensen met wie je het niet eens bent, maar die vriendelijk proberen om hun punt te maken.
Als iemand zes keer terug komt met een vraag of aanbod, wilt hij zeker zaken met je doen.
Bedenk ook dat mensen fouten maken. Ik maak ook fouten. En bedrijven zijn slechts grote groepen van mensen die hun beste beentje voorzetten. Misschien heeft iemand zijn dagje niet. Zulke milde gedachten helpen je over de drempel heen.
Maar - zul je zeggen - als ik moet vragen om iets dan heeft het geen waarde, dan heb ik reden tot klagen.
Niet waar!
Als je man het vuil pas buiten zet op jouw vraag, is dat nog geen teken dat hij niet van je houdt.
Als je vrouw pas op tijd kan komen sinds jij haar dat gevraagd hebt, is dat niet omdat ze het afspraakje niet belangrijk vindt.
Iedereen heeft een persoonlijke geschiedenis die maakt dat hij reageert zoals hij doet volgens de ideeën in zijn hoofd.
Mensen hebben nu eenmaal niet altijd jouw welzijn voor ogen, en dat is gewoon zo. Je moet jouw vragen duidelijk maken.
Dus je mag ontevreden zijn, zorg er alleen voor dat je er iets mee doet i.p.v. te klagen.
Alle grote veranderingen in de wereld zijn in gang gezet door mensen die ontevreden waren.
De eerste stap is ontevredenheid. Maar als je blijft hangen in ontevredenheid, zullen zich nooit nieuwe kansen voordoen.
Richt je daarom op wat je wilt (vragen) i.p.v. op wat je niet wilt (klagen en zagen).
Laat je door je ontevredenheid inspireren.
Sommigen zien de dingen zoals ze zijn en vragen: waarom? Ik droom van dingen die er nooit zijn geweest en vraag: waarom niet? Robert Kennedy.
Klaagvrij worden wil vooral niet zeggen dat je niet neen mag zeggen, integendeel. Zeg nee zo vaak het nodig is en geef vriendelijk jouw grenzen aan. Zeg nee, vriendelijk, blij, duidelijk, maar zeg Nee.
Laat je niet op je kop zitten. Ik wens je een fijne klaagvrije dag,
Coach Koen
Abonneren op:
Reacties (Atom)