'Lokes,
Even slikken, sinds gisterenmiddag is het weer dag 1.
In de stad stond een busje dubbel geparkeerd vlak na het kruispunt, alles geraakte geblokkeerd. Mijn vrouw wou gauw even naar Nederland en terug voor ze werken moest dus dat kwam niet goed uit. Het laatste boeide me niet op, wel dat de chauffeur in zijn busje bleef wachten en iedereen negeerde. Ik claxonneerde. Daarvoor wisselde ik mijn bandje niet.
Op de terugweg echter reden we af aan de autostrade, zo een ganse cirkel. Kwam ik een wagen tegen die in achteruit de afrit terug op reed. Op de pechstrook maar roekeloos. 'Pippo' riep ik. Nee, ik was niet verschrokken, ik zag het aankomen dus geen reden voor die 'energieke uiting'. 'Wat doet die nu voor iets gevaarlijks' daar had ik het bij moeten laten, vond ik. Dus bandje gewisseld. Het is aanvoelen hé.
Geen nood, dag 1, ik had er toch mooi 9 gehaald. Een prestatie.
De middelvinger, roepen, bruusk manouvreren, voorbijsteken en remmen, niet laten invoegen, klagen t.o.v. mijn passagiers.. dat deed ik jaren geleden nog. Niets om trots op te zijn, vind ik nu.
Ik kon er niks aan doen want anderen lokten het uit, vond ik toen. Verkeer was hel op wielen en het werd met de jaren erger.
En die vrachtwagens die voorbij steken in de bergop en .. en .. !
Allemaal waar misschien, maar kalmer werd ik er niet van.
Hoe komt het dat ik het nu niet meer doe? Hoe komt het dat ik het verkeer nu anders beleef?
Het idee: de maatschappij dat ben jij. Als ik me zo gedroeg was ik zeker geen deel van de oplossing van verkeersagressie bedacht ik. Ik stond open voor alternatieve informatie en andere gedachten.
Op een dag maakte ik een race mee tussen twee BMW's op de autoweg. 180km/u reden ze zeker, en ze haalden links en rechts in. 'natuurlijk geen politie te zien' dacht ik 'owee, als ik iets te hard rij dan hang ik, maar die mannen gaan hun gang maar'.
Twintig kilometer verder stonden de BMW's tegen de vangrail, één stond er zelfs boven op!. Boontje komt om zijn loontje. Ik was niet content, ik bedacht dat ik gewoon niet altijd zie hoe wegpiraten vroeg of laat tegen de lamp lopen. Een kalmerende gedachte.
Sindsdien denk ik 'rij maar op, jullie probleem hoor'. Ze rijden hun eigen onheil tegemoet.
Als langzame wagens voor me hangen denk ik tegenwoordig dat het een reden heeft. Ze behoeden me voor onheil verderop, een ongeval of een snelheidsboete als ik mocht doorgereden zijn.
Ik maakte het een paar keer mee dat net voor of achter me een ongeval gebeurde. De reden dat ik er niet tussen zat was timing. Die zondagsrijder voor me had me aan een erger lot doen ontkomen.
Soms - bij wegenwerken - laten de langzamere chauffeurs me toe me aan de snelheidslimiet te houden ondanks het poushen van wagens achter me. Comfortabel.
Soms bedank ik hen dan als ze opzij gaan!
Ik groet mensen die me voor laten gaan, ik wuif anderen dat ze voor mogen gaan. Het verkeer is geven en nemen, eerder dan steeds jouw recht doen geleden.
Will Bowen beschrijft een gelijkaardig idee. Hij ziet langzame wagens als Pace Cars die ingezet worden bij gevaar op de weg. Hij bedankt hen ook.
Er zijn chauffeurs die net niet te hard rijden om een snelheidsboete te krijgen, en er zijn chauffeurs die net niet langzaam genoeg rijden om een parkeerboete te krijgen. Geen van die chauffeurs is fout bezig. Het is gewoon zo. Je kan je er aan storen of niet, dat is jouw keuze.
Je ziet mensen al rijdend smsn, krant lezen, zoeken naar cd's..
Er zijn zéker chauffeurs die hun rijbewijs echt niet waard zijn.
Er zijn dronken chauffeurs, een ondersoort die me stoort. Er zijn doodrijders enzovoorts
Maar het is nu eenmaal niet mijn taak hen met mijn wagen een lesje te leren.
Er zijn mondige alternatieven hoor.
Ik heb wel al eens de telefoon genomen en hun nummerplaat doorgegeven aan de politie.
In het geval van buschauffeurs of bestuurders voor een firma heb ik hun baas opgebeld en uitleg gevraagd. Ja, dat doe ik wél.
Er heeft me zelfs al eens iemand terug moeten bellen van zijn baas, en de man bood zijn excuses aan - en ik aanvaardde die rustig.
Bij een ongeval zal ik ook stoppen en tegen een wegpiraat getuigen. Die hulp kan ik bieden, zeker weten.
Ik leer mijn kinderen hoe ze hoffelijk kunnen zijn in het verkeer.
Ik vertrek op tijd.
Op weg naar het werk en in de file luister ik naar muziek of audioboeken.
Je zult, net als ik, merken dat verkeer kalmer verloopt als je klaagvrij wordt.
Vreemd genoeg kom je ook minder en minder agressieve bestuurders tegen als je zo gaat doen en denken. Probeer het maar.
Ik rij nog steeds eerder zéér snel hoor.
Zijn er dan minder agressieve chauffeurs? Ik betwijfel het, maar ik weet dat ik ze minder talrijk vind.
Andere chauffeurs hinderen me niet meer zo.
En op de vuist gaan in het verkeer, je hoort soms zelfs van schietpartijen, daar kan ik niet bij nee.
Dat is psychiatrie en criminaliteit. Die mensen moeten hun pillekes nemen, die mogen de baan niet meer op.
'Zie je die sticker' zei mijn vrouw in Hulst. Voor ons op de weg reed een wagen met een paarse sticker 'AComplaintfreeWorld.org'. 'Hé, we zijn niet alleen!'
Hoe zit het met jouw poging om klaagvrij te worden? Volhouden zou ik zeggen!
Ik wens je een prettige, klaagvrije dag
Coach Koen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten