Hallo lezer,
Je bent benieuwd of dag 7 me gelukt is na mijn grootste twijfels gisteren.
Wel, gisterenmorgen vroeg ik me inderdaad hardop af of ziek zijn zonder klagen kan. Ik had erge keelpijn tot in neus en hoofd, en mijn tollerantiedrempel was duidelijk lager dan normaal. De kids hoefden maar te kijken, laat staan met hun mp3 luidop in de badkamer bezig zijn of ik voelde al irritatie.
Zou ik dag 7 klaagvrij kunnen halen ?
De ochtendroutine was het moeilijkst vond ik. Klaagvrij ging maar net, maar je weet als je de blog van bij het begin volgt dat klaaggedachten vrij zijn zolang je ze niet uitspreekt. Het idee van Will Bowen dat de hersenen minder klaaggedachten gaan produceren en op andere gedachten komen als de mond (de consument) het product niet meer koopt, lijkt me een juiste gedachte. In twee maanden merk ik op dat mijn kritieken verminderen.
Op het werk zei ik haast niets over mijn ziek voelen.
'Is dat wel wijs ? Zo houdt toch niemand rekening met je !' zul je denken. En ja, maar op een of andere manier voelt iedereen wel aan dat je uit je doen bent. Ik heb heus gezegd dat ik keelpijn had, maar slechts een keer of drie en dan nog tegen dezelfde persoon maar één keer.
Mijn baas, die het erg druk had, heeft het misschien niet eens gehoord, doch de drukte in haar hoofd maakte haar toch niet ontvankelijk voor die info. Ze viel me ook niet lastig met opdrachtjes, dus misschien hoorde ze het wel.
Mijn collega 's boden me een pijnstiller aan, en er werd niet meer over gepraat. Prima toch!
Ik kreeg zelfs een compliment dat ik weer in een productieve bui was.
De keelpijn werd erger gedurende de dag. Vandaag echter is het wonderwel beter. Haast ongelofelijk want gisteren dacht ik dat het antibiotica of enkele dagen ziekverlof konden worden. Mogelijk hielp niet klagen mijn immuunsysteem.
Als hulpverlener gun ik iedereen het dat hij/zij zijn pijn kan uiten. Zagen er over helpt echter niets.
Als psychiatrisch hulpverlener weet ik dat problemen opkroppen niet goed is, maar ze altijd maar ventileren heeft ook nog nooit iemand geholpen.
Ik merk dat écht ernstig zieke mensen ingetogen zijn en niet jammeren.
'Ja maar ventileren moet kunnen' zul je zeggen. Neen, ventileren aan jan en alleman is niet goed. Ik bespreek later nog dat er een alternatief is voor ventileren m.n. verwerken (processing in het Engels).
'Ja, maar bij jou ging het maar om keelpijn Koen'.
O, ik hoor mensen klagen om minder. Ik denk ook dat als je een probleem hebt dat probleem belangrijk is voor jou. Er zijn altijd mensen die het erger hebben, maar jouw probleem verdient ook aandacht, alleen geen negatieve aandacht want daar wordt je alleen maar zieker van.
Dit is dus géén oproep om je weg te cijferen!
Als je in het ziekenhuis ligt met een gebroken voet, en in het bed naast je ligt iemand wiens been werd afgezet, maakt dat jouw pijn niet minder. Zo simpel is dat.
Zorg gewoon dat je de juiste mate van aandacht krijgt, en sla je er door heen (zonder klagen, lullen, janken of mopperen).
Gisteren geen slachtofferhouding dus, en ik kreeg genoeg aandacht zonder klagen.
Vandaag is dag 8 aan één stuk klaagvrij zijn. De uitdaging loopt nog steeds.
Ik wens je een gezonde en klaagvrije dag. Succes ermee.
Coach Koen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten