Goeiemorgen,
Gisteren was dag 10 aan één stuk klaagvrij. Helaas pindakaas is het vandaag terug dag 1 want gisterenavond zei ik tegen iemand 'zeg zeur'. 't Was waar, maar het was kritiek op een ongepaste manier, eigenlijk gemopper, zéker op de manier waarop ik het zei.
Het was een drukke dag op het werk met het opleggen van weer een haast onmogelijke deadline voor iets , alleen omdat de directie deze week wil vergaderen over een idee dat plots dringend realiteit moet worden. Dan kom je 'op' thuis met veel goede wil, maar lukt niet klagen haast niet. Spijtig toch, het glipte eruit 'zeg zeur'. My bad.
Misschien had ik mezelf die week toch al een keer toegestaan om een keer te zondigen, of toch bijna.
Ik had het gevoel al een Joker te hebben ingezet, weet je.
Er is wel een goeie manier om niet te roddelen, leerde ik deze week.
Want soms wil je delen wat je weet, ook al is de info niet helemaal objectief (het is van horen zeggen) je wilt het toch voorzichtig delen.
Om het geen roddel te laten zijn, deel je het allereerst niet met jan en alleman. Als baas klaag je alléén maar omhoog! (In de film Saving Private Rian zegt het hoofdpersonage dit letterlijk tegen zijn mannen).
Ik ken een hoofdverpleegkundige, geen directe collega van me, die alles deelt met haar personeel - ook al haar sores over thuis en haar zorgen. Geen goed idee. Je klaagt enkel naar boven, en niet alle info is geruststellend voor mensen onder je. Als diensthoofd ben je vaak op de hoogte van vage plannen en projecten. Veranderingen brengen altijd enige weerstand en stress mee, dus val ik mijn mensen niet lastig met elke vage inval van het beleid.
En met mijn persoonlijke zorgen heeft niemand onder me echt zaken. Ik deel genoeg over mezelf, ik ben ook een mens, maar ergens ben je ook dé steun en toeverlaat, iemand die sterke schouders moet hebben. Het beeld dat je er stevig bent als de boel eens in de soep draait, is belangrijk.
Toch ben ik een heel open iemand als de plannen concreet gaan worden.
Ten tweede zeg je er letterlijk bij dat het gaat om info die gevoelig is en mogelijk incorrect, maar dat je het deelt omdat niet medelen naief is. In mijn geval ging het om iemand die hoogst waarschijnlijk steelt (dat was ons door verschillende bronnen gemeld).
Ten derde leg je uit waarom je de info toch deelt met je gesprekspartner en wat voor positiefs jullie er mee gaan doen (controle uitvoeren op gerief van de instelling en nagaan of de methode van stelen inderdaad wordt gebruikt).
Als het niet zo belangrijk is, kan je het best nog even voor je houden. Op de tong bijten dan.
Dus hier begint opnieuw dag 1. Ik ben geen superman, dus het programma van Will Bowen zal ook mij wel 4 tot 8 maanden kosten om 21 dagen klaagvrij te worden.
Niet zo leuk, maar ik begin weer met goede moed. Volg me gerust, en ik hoop dat het jou ook lukt (vast wel hoor).
Ik wens je een prettige, klaagvrije dag,
Caoch Koen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten