Hallo lezer,
Je bent benieuwd of dag 7 me gelukt is na mijn grootste twijfels gisteren.
Wel, gisterenmorgen vroeg ik me inderdaad hardop af of ziek zijn zonder klagen kan. Ik had erge keelpijn tot in neus en hoofd, en mijn tollerantiedrempel was duidelijk lager dan normaal. De kids hoefden maar te kijken, laat staan met hun mp3 luidop in de badkamer bezig zijn of ik voelde al irritatie.
Zou ik dag 7 klaagvrij kunnen halen ?
De ochtendroutine was het moeilijkst vond ik. Klaagvrij ging maar net, maar je weet als je de blog van bij het begin volgt dat klaaggedachten vrij zijn zolang je ze niet uitspreekt. Het idee van Will Bowen dat de hersenen minder klaaggedachten gaan produceren en op andere gedachten komen als de mond (de consument) het product niet meer koopt, lijkt me een juiste gedachte. In twee maanden merk ik op dat mijn kritieken verminderen.
Op het werk zei ik haast niets over mijn ziek voelen.
'Is dat wel wijs ? Zo houdt toch niemand rekening met je !' zul je denken. En ja, maar op een of andere manier voelt iedereen wel aan dat je uit je doen bent. Ik heb heus gezegd dat ik keelpijn had, maar slechts een keer of drie en dan nog tegen dezelfde persoon maar één keer.
Mijn baas, die het erg druk had, heeft het misschien niet eens gehoord, doch de drukte in haar hoofd maakte haar toch niet ontvankelijk voor die info. Ze viel me ook niet lastig met opdrachtjes, dus misschien hoorde ze het wel.
Mijn collega 's boden me een pijnstiller aan, en er werd niet meer over gepraat. Prima toch!
Ik kreeg zelfs een compliment dat ik weer in een productieve bui was.
De keelpijn werd erger gedurende de dag. Vandaag echter is het wonderwel beter. Haast ongelofelijk want gisteren dacht ik dat het antibiotica of enkele dagen ziekverlof konden worden. Mogelijk hielp niet klagen mijn immuunsysteem.
Als hulpverlener gun ik iedereen het dat hij/zij zijn pijn kan uiten. Zagen er over helpt echter niets.
Als psychiatrisch hulpverlener weet ik dat problemen opkroppen niet goed is, maar ze altijd maar ventileren heeft ook nog nooit iemand geholpen.
Ik merk dat écht ernstig zieke mensen ingetogen zijn en niet jammeren.
'Ja maar ventileren moet kunnen' zul je zeggen. Neen, ventileren aan jan en alleman is niet goed. Ik bespreek later nog dat er een alternatief is voor ventileren m.n. verwerken (processing in het Engels).
'Ja, maar bij jou ging het maar om keelpijn Koen'.
O, ik hoor mensen klagen om minder. Ik denk ook dat als je een probleem hebt dat probleem belangrijk is voor jou. Er zijn altijd mensen die het erger hebben, maar jouw probleem verdient ook aandacht, alleen geen negatieve aandacht want daar wordt je alleen maar zieker van.
Dit is dus géén oproep om je weg te cijferen!
Als je in het ziekenhuis ligt met een gebroken voet, en in het bed naast je ligt iemand wiens been werd afgezet, maakt dat jouw pijn niet minder. Zo simpel is dat.
Zorg gewoon dat je de juiste mate van aandacht krijgt, en sla je er door heen (zonder klagen, lullen, janken of mopperen).
Gisteren geen slachtofferhouding dus, en ik kreeg genoeg aandacht zonder klagen.
Vandaag is dag 8 aan één stuk klaagvrij zijn. De uitdaging loopt nog steeds.
Ik wens je een gezonde en klaagvrije dag. Succes ermee.
Coach Koen
dinsdag 20 september 2011
zondag 18 september 2011
De coach met het paarse bandje, Ziekjes zonder klagen, kan da?
'Lo,
begin dag 7 met flinke keelpijn. Ik geef hier een feit dus dat is niet me beklagen.
Ik denk dat dit mijn tollerantie wel eens kan aantasten, ben benieuwd. Dit is niet klagen, het is mijn gedacht.
Iets positiefs (zeggen)? Het doet me er aan denken dat klagen naast een effect op je relaties ook een effect heeft op jouw gezondheid, en dat ik daar binnenkort ook over zal bloggen. Het tast de gezondheid aan.
Vandaag niet zeuren over de keel zou mijn immuunsysteem goed doen, proberen maar. Voor de zekerheid ook véél Orofar Lidocaïne meenemen naar het werk, hahah.
Het is maandag en ik zit weer boordevol plannen, beginnend met bokes smeren voor mijn drie kids en met ze naar school fietsen. Het heeft geregend, maar is nu droog dus weeral chance.
'Zijn de boterhammen al klaar', vraagt mijn zoon die te vroeg op is en mijn rustig eenzame ochtendroutine verstoort, 'en mag ik ze aan TV opeten? (nee!)'. Ai, ik voel de lichte irritatie al, mijn tollerantie is wat laag. Dochter klaagt over tandpijn, over en over zeggen is klagen. Ik geef haar een bruistablet, dan is die niet lekker. Loopt er iemand door het huis met de gsm op een popliedje. Al eens gehoord hoe slecht die geluidskwaliteit is?
Ik toon nu vooral begrip. Ja, tandpijn is vervelend. Ja, tussen jouw bokes smeer ik Nutella..
Gedachten zijn vrij, zolang ik het niet zeg, is de dag nog klaagvrij.
Ziekjes zonder klagen, kan da ? Het is de hamvraag en uitdaging van de dag!
Help me hopen dat ik verder kan naar dag 8 van de 21 aan één stuk klaagvrij.
Veel geluk met jouw zelfhulppoging !
Ik wens iedereen een gezonde en klaagvrije dag,
Coach Koen
begin dag 7 met flinke keelpijn. Ik geef hier een feit dus dat is niet me beklagen.
Ik denk dat dit mijn tollerantie wel eens kan aantasten, ben benieuwd. Dit is niet klagen, het is mijn gedacht.
Iets positiefs (zeggen)? Het doet me er aan denken dat klagen naast een effect op je relaties ook een effect heeft op jouw gezondheid, en dat ik daar binnenkort ook over zal bloggen. Het tast de gezondheid aan.
Vandaag niet zeuren over de keel zou mijn immuunsysteem goed doen, proberen maar. Voor de zekerheid ook véél Orofar Lidocaïne meenemen naar het werk, hahah.
Het is maandag en ik zit weer boordevol plannen, beginnend met bokes smeren voor mijn drie kids en met ze naar school fietsen. Het heeft geregend, maar is nu droog dus weeral chance.
'Zijn de boterhammen al klaar', vraagt mijn zoon die te vroeg op is en mijn rustig eenzame ochtendroutine verstoort, 'en mag ik ze aan TV opeten? (nee!)'. Ai, ik voel de lichte irritatie al, mijn tollerantie is wat laag. Dochter klaagt over tandpijn, over en over zeggen is klagen. Ik geef haar een bruistablet, dan is die niet lekker. Loopt er iemand door het huis met de gsm op een popliedje. Al eens gehoord hoe slecht die geluidskwaliteit is?
Ik toon nu vooral begrip. Ja, tandpijn is vervelend. Ja, tussen jouw bokes smeer ik Nutella..
Gedachten zijn vrij, zolang ik het niet zeg, is de dag nog klaagvrij.
Ziekjes zonder klagen, kan da ? Het is de hamvraag en uitdaging van de dag!
Help me hopen dat ik verder kan naar dag 8 van de 21 aan één stuk klaagvrij.
Veel geluk met jouw zelfhulppoging !
Ik wens iedereen een gezonde en klaagvrije dag,
Coach Koen
dinsdag 13 september 2011
De coach met het paarse bandje, Anders roddelen
Goeiemorgen,
Gisteren was dag 10 aan één stuk klaagvrij. Helaas pindakaas is het vandaag terug dag 1 want gisterenavond zei ik tegen iemand 'zeg zeur'. 't Was waar, maar het was kritiek op een ongepaste manier, eigenlijk gemopper, zéker op de manier waarop ik het zei.
Het was een drukke dag op het werk met het opleggen van weer een haast onmogelijke deadline voor iets , alleen omdat de directie deze week wil vergaderen over een idee dat plots dringend realiteit moet worden. Dan kom je 'op' thuis met veel goede wil, maar lukt niet klagen haast niet. Spijtig toch, het glipte eruit 'zeg zeur'. My bad.
Misschien had ik mezelf die week toch al een keer toegestaan om een keer te zondigen, of toch bijna.
Ik had het gevoel al een Joker te hebben ingezet, weet je.
Er is wel een goeie manier om niet te roddelen, leerde ik deze week.
Want soms wil je delen wat je weet, ook al is de info niet helemaal objectief (het is van horen zeggen) je wilt het toch voorzichtig delen.
Om het geen roddel te laten zijn, deel je het allereerst niet met jan en alleman. Als baas klaag je alléén maar omhoog! (In de film Saving Private Rian zegt het hoofdpersonage dit letterlijk tegen zijn mannen).
Ik ken een hoofdverpleegkundige, geen directe collega van me, die alles deelt met haar personeel - ook al haar sores over thuis en haar zorgen. Geen goed idee. Je klaagt enkel naar boven, en niet alle info is geruststellend voor mensen onder je. Als diensthoofd ben je vaak op de hoogte van vage plannen en projecten. Veranderingen brengen altijd enige weerstand en stress mee, dus val ik mijn mensen niet lastig met elke vage inval van het beleid.
En met mijn persoonlijke zorgen heeft niemand onder me echt zaken. Ik deel genoeg over mezelf, ik ben ook een mens, maar ergens ben je ook dé steun en toeverlaat, iemand die sterke schouders moet hebben. Het beeld dat je er stevig bent als de boel eens in de soep draait, is belangrijk.
Toch ben ik een heel open iemand als de plannen concreet gaan worden.
Ten tweede zeg je er letterlijk bij dat het gaat om info die gevoelig is en mogelijk incorrect, maar dat je het deelt omdat niet medelen naief is. In mijn geval ging het om iemand die hoogst waarschijnlijk steelt (dat was ons door verschillende bronnen gemeld).
Ten derde leg je uit waarom je de info toch deelt met je gesprekspartner en wat voor positiefs jullie er mee gaan doen (controle uitvoeren op gerief van de instelling en nagaan of de methode van stelen inderdaad wordt gebruikt).
Als het niet zo belangrijk is, kan je het best nog even voor je houden. Op de tong bijten dan.
Dus hier begint opnieuw dag 1. Ik ben geen superman, dus het programma van Will Bowen zal ook mij wel 4 tot 8 maanden kosten om 21 dagen klaagvrij te worden.
Niet zo leuk, maar ik begin weer met goede moed. Volg me gerust, en ik hoop dat het jou ook lukt (vast wel hoor).
Ik wens je een prettige, klaagvrije dag,
Caoch Koen
Gisteren was dag 10 aan één stuk klaagvrij. Helaas pindakaas is het vandaag terug dag 1 want gisterenavond zei ik tegen iemand 'zeg zeur'. 't Was waar, maar het was kritiek op een ongepaste manier, eigenlijk gemopper, zéker op de manier waarop ik het zei.
Het was een drukke dag op het werk met het opleggen van weer een haast onmogelijke deadline voor iets , alleen omdat de directie deze week wil vergaderen over een idee dat plots dringend realiteit moet worden. Dan kom je 'op' thuis met veel goede wil, maar lukt niet klagen haast niet. Spijtig toch, het glipte eruit 'zeg zeur'. My bad.
Misschien had ik mezelf die week toch al een keer toegestaan om een keer te zondigen, of toch bijna.
Ik had het gevoel al een Joker te hebben ingezet, weet je.
Er is wel een goeie manier om niet te roddelen, leerde ik deze week.
Want soms wil je delen wat je weet, ook al is de info niet helemaal objectief (het is van horen zeggen) je wilt het toch voorzichtig delen.
Om het geen roddel te laten zijn, deel je het allereerst niet met jan en alleman. Als baas klaag je alléén maar omhoog! (In de film Saving Private Rian zegt het hoofdpersonage dit letterlijk tegen zijn mannen).
Ik ken een hoofdverpleegkundige, geen directe collega van me, die alles deelt met haar personeel - ook al haar sores over thuis en haar zorgen. Geen goed idee. Je klaagt enkel naar boven, en niet alle info is geruststellend voor mensen onder je. Als diensthoofd ben je vaak op de hoogte van vage plannen en projecten. Veranderingen brengen altijd enige weerstand en stress mee, dus val ik mijn mensen niet lastig met elke vage inval van het beleid.
En met mijn persoonlijke zorgen heeft niemand onder me echt zaken. Ik deel genoeg over mezelf, ik ben ook een mens, maar ergens ben je ook dé steun en toeverlaat, iemand die sterke schouders moet hebben. Het beeld dat je er stevig bent als de boel eens in de soep draait, is belangrijk.
Toch ben ik een heel open iemand als de plannen concreet gaan worden.
Ten tweede zeg je er letterlijk bij dat het gaat om info die gevoelig is en mogelijk incorrect, maar dat je het deelt omdat niet medelen naief is. In mijn geval ging het om iemand die hoogst waarschijnlijk steelt (dat was ons door verschillende bronnen gemeld).
Ten derde leg je uit waarom je de info toch deelt met je gesprekspartner en wat voor positiefs jullie er mee gaan doen (controle uitvoeren op gerief van de instelling en nagaan of de methode van stelen inderdaad wordt gebruikt).
Als het niet zo belangrijk is, kan je het best nog even voor je houden. Op de tong bijten dan.
Dus hier begint opnieuw dag 1. Ik ben geen superman, dus het programma van Will Bowen zal ook mij wel 4 tot 8 maanden kosten om 21 dagen klaagvrij te worden.
Niet zo leuk, maar ik begin weer met goede moed. Volg me gerust, en ik hoop dat het jou ook lukt (vast wel hoor).
Ik wens je een prettige, klaagvrije dag,
Caoch Koen
zaterdag 10 september 2011
De coach met het paarse bandje, Voorbeeldigheid
Hello,
Even iedereen waarschuwen! Het paarse bandje om mijn pols behoedt u niet voor al mijn kwalijke gewoontes zoals snurken, directe commentaar leveren, boeren, zo nu en dan boos zijn, het verkeerde wasprogramma instellen, te hard rijden, shoppen, look eten, oplettend zijn, de huisregels laten gelden, mijn zakdoeken laten slingeren en zo voort, en zo voort
Het paarse bandje -programma, of -zelfhulpexperiment gaat om klaagvrij worden. 21 dagen achtereen klaag-loos zijn hoort daar bij. Niet zagen, klagen, mopperen, roddelen.
Op ander gedrag slaat het alsnog niet.
Psychologische programma 's richten zich altijd op een vastgesteld doelgedrag, verwacht dus geen wonderen buiten dat doelgedrag.
Het is mijn bedoeling altijd om cliënten te helpen met een doel dat zij stellen. Soms raakt het andere gebieden in hun leven, mooi meegenomen, maar ik probeer hen niet te veranderen.
Zou ik hen willen veranderen dan zou dat mijn ontevredenheid over hen betekenen, dat is niet o.k. .
Tuurlijk help ik problemen te vinden, maar de cliënt kiest.
Soms weet je best dat er gedrag is dat je best veranderen zou, maar je buikgevoel weerhoudt je nog om er aan te werken. Hou het dan in je achterhoofd, schrijf het op, en doe er later iets mee.
Ik probeer zoveel mogelijk goeds/ goed gedrag in mijn leven te plooien, dat is gewoon leuk, er moet niks.
We lachen thuis heel wat af met papa 's experimenten, en zo hoort het ook. Het moet leuk blijven, ook al is het best een serieuze inspanning.
Ik hoop dat jij ook een vriend vindt waaraan je kan vertellen over je experiment.
Je mag mij altijd contacteren met vragen, en tips & trucs.
Fijne klaagvrije dag nog,
Coach Koen
Even iedereen waarschuwen! Het paarse bandje om mijn pols behoedt u niet voor al mijn kwalijke gewoontes zoals snurken, directe commentaar leveren, boeren, zo nu en dan boos zijn, het verkeerde wasprogramma instellen, te hard rijden, shoppen, look eten, oplettend zijn, de huisregels laten gelden, mijn zakdoeken laten slingeren en zo voort, en zo voort
Het paarse bandje -programma, of -zelfhulpexperiment gaat om klaagvrij worden. 21 dagen achtereen klaag-loos zijn hoort daar bij. Niet zagen, klagen, mopperen, roddelen.
Op ander gedrag slaat het alsnog niet.
Psychologische programma 's richten zich altijd op een vastgesteld doelgedrag, verwacht dus geen wonderen buiten dat doelgedrag.
Het is mijn bedoeling altijd om cliënten te helpen met een doel dat zij stellen. Soms raakt het andere gebieden in hun leven, mooi meegenomen, maar ik probeer hen niet te veranderen.
Zou ik hen willen veranderen dan zou dat mijn ontevredenheid over hen betekenen, dat is niet o.k. .
Tuurlijk help ik problemen te vinden, maar de cliënt kiest.
Soms weet je best dat er gedrag is dat je best veranderen zou, maar je buikgevoel weerhoudt je nog om er aan te werken. Hou het dan in je achterhoofd, schrijf het op, en doe er later iets mee.
Ik probeer zoveel mogelijk goeds/ goed gedrag in mijn leven te plooien, dat is gewoon leuk, er moet niks.
We lachen thuis heel wat af met papa 's experimenten, en zo hoort het ook. Het moet leuk blijven, ook al is het best een serieuze inspanning.
Ik hoop dat jij ook een vriend vindt waaraan je kan vertellen over je experiment.
Je mag mij altijd contacteren met vragen, en tips & trucs.
Fijne klaagvrije dag nog,
Coach Koen
zaterdag 3 september 2011
De coach met het paarse bandje, Verkeersagressie
'Lokes,
Even slikken, sinds gisterenmiddag is het weer dag 1.
In de stad stond een busje dubbel geparkeerd vlak na het kruispunt, alles geraakte geblokkeerd. Mijn vrouw wou gauw even naar Nederland en terug voor ze werken moest dus dat kwam niet goed uit. Het laatste boeide me niet op, wel dat de chauffeur in zijn busje bleef wachten en iedereen negeerde. Ik claxonneerde. Daarvoor wisselde ik mijn bandje niet.
Op de terugweg echter reden we af aan de autostrade, zo een ganse cirkel. Kwam ik een wagen tegen die in achteruit de afrit terug op reed. Op de pechstrook maar roekeloos. 'Pippo' riep ik. Nee, ik was niet verschrokken, ik zag het aankomen dus geen reden voor die 'energieke uiting'. 'Wat doet die nu voor iets gevaarlijks' daar had ik het bij moeten laten, vond ik. Dus bandje gewisseld. Het is aanvoelen hé.
Geen nood, dag 1, ik had er toch mooi 9 gehaald. Een prestatie.
De middelvinger, roepen, bruusk manouvreren, voorbijsteken en remmen, niet laten invoegen, klagen t.o.v. mijn passagiers.. dat deed ik jaren geleden nog. Niets om trots op te zijn, vind ik nu.
Ik kon er niks aan doen want anderen lokten het uit, vond ik toen. Verkeer was hel op wielen en het werd met de jaren erger.
En die vrachtwagens die voorbij steken in de bergop en .. en .. !
Allemaal waar misschien, maar kalmer werd ik er niet van.
Hoe komt het dat ik het nu niet meer doe? Hoe komt het dat ik het verkeer nu anders beleef?
Het idee: de maatschappij dat ben jij. Als ik me zo gedroeg was ik zeker geen deel van de oplossing van verkeersagressie bedacht ik. Ik stond open voor alternatieve informatie en andere gedachten.
Op een dag maakte ik een race mee tussen twee BMW's op de autoweg. 180km/u reden ze zeker, en ze haalden links en rechts in. 'natuurlijk geen politie te zien' dacht ik 'owee, als ik iets te hard rij dan hang ik, maar die mannen gaan hun gang maar'.
Twintig kilometer verder stonden de BMW's tegen de vangrail, één stond er zelfs boven op!. Boontje komt om zijn loontje. Ik was niet content, ik bedacht dat ik gewoon niet altijd zie hoe wegpiraten vroeg of laat tegen de lamp lopen. Een kalmerende gedachte.
Sindsdien denk ik 'rij maar op, jullie probleem hoor'. Ze rijden hun eigen onheil tegemoet.
Als langzame wagens voor me hangen denk ik tegenwoordig dat het een reden heeft. Ze behoeden me voor onheil verderop, een ongeval of een snelheidsboete als ik mocht doorgereden zijn.
Ik maakte het een paar keer mee dat net voor of achter me een ongeval gebeurde. De reden dat ik er niet tussen zat was timing. Die zondagsrijder voor me had me aan een erger lot doen ontkomen.
Soms - bij wegenwerken - laten de langzamere chauffeurs me toe me aan de snelheidslimiet te houden ondanks het poushen van wagens achter me. Comfortabel.
Soms bedank ik hen dan als ze opzij gaan!
Ik groet mensen die me voor laten gaan, ik wuif anderen dat ze voor mogen gaan. Het verkeer is geven en nemen, eerder dan steeds jouw recht doen geleden.
Will Bowen beschrijft een gelijkaardig idee. Hij ziet langzame wagens als Pace Cars die ingezet worden bij gevaar op de weg. Hij bedankt hen ook.
Er zijn chauffeurs die net niet te hard rijden om een snelheidsboete te krijgen, en er zijn chauffeurs die net niet langzaam genoeg rijden om een parkeerboete te krijgen. Geen van die chauffeurs is fout bezig. Het is gewoon zo. Je kan je er aan storen of niet, dat is jouw keuze.
Je ziet mensen al rijdend smsn, krant lezen, zoeken naar cd's..
Er zijn zéker chauffeurs die hun rijbewijs echt niet waard zijn.
Er zijn dronken chauffeurs, een ondersoort die me stoort. Er zijn doodrijders enzovoorts
Maar het is nu eenmaal niet mijn taak hen met mijn wagen een lesje te leren.
Er zijn mondige alternatieven hoor.
Ik heb wel al eens de telefoon genomen en hun nummerplaat doorgegeven aan de politie.
In het geval van buschauffeurs of bestuurders voor een firma heb ik hun baas opgebeld en uitleg gevraagd. Ja, dat doe ik wél.
Er heeft me zelfs al eens iemand terug moeten bellen van zijn baas, en de man bood zijn excuses aan - en ik aanvaardde die rustig.
Bij een ongeval zal ik ook stoppen en tegen een wegpiraat getuigen. Die hulp kan ik bieden, zeker weten.
Ik leer mijn kinderen hoe ze hoffelijk kunnen zijn in het verkeer.
Ik vertrek op tijd.
Op weg naar het werk en in de file luister ik naar muziek of audioboeken.
Je zult, net als ik, merken dat verkeer kalmer verloopt als je klaagvrij wordt.
Vreemd genoeg kom je ook minder en minder agressieve bestuurders tegen als je zo gaat doen en denken. Probeer het maar.
Ik rij nog steeds eerder zéér snel hoor.
Zijn er dan minder agressieve chauffeurs? Ik betwijfel het, maar ik weet dat ik ze minder talrijk vind.
Andere chauffeurs hinderen me niet meer zo.
En op de vuist gaan in het verkeer, je hoort soms zelfs van schietpartijen, daar kan ik niet bij nee.
Dat is psychiatrie en criminaliteit. Die mensen moeten hun pillekes nemen, die mogen de baan niet meer op.
'Zie je die sticker' zei mijn vrouw in Hulst. Voor ons op de weg reed een wagen met een paarse sticker 'AComplaintfreeWorld.org'. 'Hé, we zijn niet alleen!'
Hoe zit het met jouw poging om klaagvrij te worden? Volhouden zou ik zeggen!
Ik wens je een prettige, klaagvrije dag
Coach Koen
Even slikken, sinds gisterenmiddag is het weer dag 1.
In de stad stond een busje dubbel geparkeerd vlak na het kruispunt, alles geraakte geblokkeerd. Mijn vrouw wou gauw even naar Nederland en terug voor ze werken moest dus dat kwam niet goed uit. Het laatste boeide me niet op, wel dat de chauffeur in zijn busje bleef wachten en iedereen negeerde. Ik claxonneerde. Daarvoor wisselde ik mijn bandje niet.
Op de terugweg echter reden we af aan de autostrade, zo een ganse cirkel. Kwam ik een wagen tegen die in achteruit de afrit terug op reed. Op de pechstrook maar roekeloos. 'Pippo' riep ik. Nee, ik was niet verschrokken, ik zag het aankomen dus geen reden voor die 'energieke uiting'. 'Wat doet die nu voor iets gevaarlijks' daar had ik het bij moeten laten, vond ik. Dus bandje gewisseld. Het is aanvoelen hé.
Geen nood, dag 1, ik had er toch mooi 9 gehaald. Een prestatie.
De middelvinger, roepen, bruusk manouvreren, voorbijsteken en remmen, niet laten invoegen, klagen t.o.v. mijn passagiers.. dat deed ik jaren geleden nog. Niets om trots op te zijn, vind ik nu.
Ik kon er niks aan doen want anderen lokten het uit, vond ik toen. Verkeer was hel op wielen en het werd met de jaren erger.
En die vrachtwagens die voorbij steken in de bergop en .. en .. !
Allemaal waar misschien, maar kalmer werd ik er niet van.
Hoe komt het dat ik het nu niet meer doe? Hoe komt het dat ik het verkeer nu anders beleef?
Het idee: de maatschappij dat ben jij. Als ik me zo gedroeg was ik zeker geen deel van de oplossing van verkeersagressie bedacht ik. Ik stond open voor alternatieve informatie en andere gedachten.
Op een dag maakte ik een race mee tussen twee BMW's op de autoweg. 180km/u reden ze zeker, en ze haalden links en rechts in. 'natuurlijk geen politie te zien' dacht ik 'owee, als ik iets te hard rij dan hang ik, maar die mannen gaan hun gang maar'.
Twintig kilometer verder stonden de BMW's tegen de vangrail, één stond er zelfs boven op!. Boontje komt om zijn loontje. Ik was niet content, ik bedacht dat ik gewoon niet altijd zie hoe wegpiraten vroeg of laat tegen de lamp lopen. Een kalmerende gedachte.
Sindsdien denk ik 'rij maar op, jullie probleem hoor'. Ze rijden hun eigen onheil tegemoet.
Als langzame wagens voor me hangen denk ik tegenwoordig dat het een reden heeft. Ze behoeden me voor onheil verderop, een ongeval of een snelheidsboete als ik mocht doorgereden zijn.
Ik maakte het een paar keer mee dat net voor of achter me een ongeval gebeurde. De reden dat ik er niet tussen zat was timing. Die zondagsrijder voor me had me aan een erger lot doen ontkomen.
Soms - bij wegenwerken - laten de langzamere chauffeurs me toe me aan de snelheidslimiet te houden ondanks het poushen van wagens achter me. Comfortabel.
Soms bedank ik hen dan als ze opzij gaan!
Ik groet mensen die me voor laten gaan, ik wuif anderen dat ze voor mogen gaan. Het verkeer is geven en nemen, eerder dan steeds jouw recht doen geleden.
Will Bowen beschrijft een gelijkaardig idee. Hij ziet langzame wagens als Pace Cars die ingezet worden bij gevaar op de weg. Hij bedankt hen ook.
Er zijn chauffeurs die net niet te hard rijden om een snelheidsboete te krijgen, en er zijn chauffeurs die net niet langzaam genoeg rijden om een parkeerboete te krijgen. Geen van die chauffeurs is fout bezig. Het is gewoon zo. Je kan je er aan storen of niet, dat is jouw keuze.
Je ziet mensen al rijdend smsn, krant lezen, zoeken naar cd's..
Er zijn zéker chauffeurs die hun rijbewijs echt niet waard zijn.
Er zijn dronken chauffeurs, een ondersoort die me stoort. Er zijn doodrijders enzovoorts
Maar het is nu eenmaal niet mijn taak hen met mijn wagen een lesje te leren.
Er zijn mondige alternatieven hoor.
Ik heb wel al eens de telefoon genomen en hun nummerplaat doorgegeven aan de politie.
In het geval van buschauffeurs of bestuurders voor een firma heb ik hun baas opgebeld en uitleg gevraagd. Ja, dat doe ik wél.
Er heeft me zelfs al eens iemand terug moeten bellen van zijn baas, en de man bood zijn excuses aan - en ik aanvaardde die rustig.
Bij een ongeval zal ik ook stoppen en tegen een wegpiraat getuigen. Die hulp kan ik bieden, zeker weten.
Ik leer mijn kinderen hoe ze hoffelijk kunnen zijn in het verkeer.
Ik vertrek op tijd.
Op weg naar het werk en in de file luister ik naar muziek of audioboeken.
Je zult, net als ik, merken dat verkeer kalmer verloopt als je klaagvrij wordt.
Vreemd genoeg kom je ook minder en minder agressieve bestuurders tegen als je zo gaat doen en denken. Probeer het maar.
Ik rij nog steeds eerder zéér snel hoor.
Zijn er dan minder agressieve chauffeurs? Ik betwijfel het, maar ik weet dat ik ze minder talrijk vind.
Andere chauffeurs hinderen me niet meer zo.
En op de vuist gaan in het verkeer, je hoort soms zelfs van schietpartijen, daar kan ik niet bij nee.
Dat is psychiatrie en criminaliteit. Die mensen moeten hun pillekes nemen, die mogen de baan niet meer op.
'Zie je die sticker' zei mijn vrouw in Hulst. Voor ons op de weg reed een wagen met een paarse sticker 'AComplaintfreeWorld.org'. 'Hé, we zijn niet alleen!'
Hoe zit het met jouw poging om klaagvrij te worden? Volhouden zou ik zeggen!
Ik wens je een prettige, klaagvrije dag
Coach Koen
vrijdag 2 september 2011
De coach met het paarse bandje, Leermodel
Mijn achtste opeenvolgende dag klaagvrij, ik verbaas mezelf.
Roddelen, zeuren en klagen deed ik zeker niet.
Wel twijfelde ik over het niet mopperen want ik ben altijd een vriendelijke grommelbeer geweest.
'Komaan Taaf wacht op je broer wil je, dat is toch leuker. Ik wil dat je wacht'. Als ik dat zeg doe ik dat goedaardig en met de nodige uitleg dus. Het is niet mopperen. Opvoeden is veel 'doe dit, laat dat' in combinatie met '..om deze reden'. Of 'We verwachten het zus en zo want..'.
Het vraagt vaak geduld, me inhouden, tot méér dan tien tellen, blijven ademen..
Ik gebruik veel humor en uitspraken over mezelf of familie. Ik dol wat met de opmerkingen. Het is wel steeds menens en dat kennen mijn kinderen. Humor werkt voor mij, en zij vinden het leuk.
Het kan natuurlijk altijd mooier gezegd worden zoals in de boekskes, maar zo perfect gaat het niet vaak. Toch is het al goed als het ik-boodschappen zijn en er
- geen woorden, geen ruzie
- geen roepen
- niet kwetsen
- geen gelijk willen halen
- geen vloeken
- geen klagen
- geen beklagen of zelfbeklag
- geen overtrekken (altijd, nooit, weeral..) aan te pas komt.
Je weet ondertussen dat klagen een energieke uiting van ontevredenheid..
Ik voel wel aan wanneer het paarse bandje om de andere pols moet.
Het is een leerproces dit klaagvrij worden. Als coach help ik mensen alternatieve gedachten en nieuwe vaardigheden ontwikkelen.
Zo een leerproces gaat in stappen van onbewust onbekwaam naar onbewust bekwaam.
Het boek van Will Bowen is ook op basis van dit model opgebouwd en als levenscoach vind ik dat aantrekkelijk. Het is realistisch, practisch en (laat ons hopen) doenbaar.
Roddelen, zeuren en klagen deed ik zeker niet.
Wel twijfelde ik over het niet mopperen want ik ben altijd een vriendelijke grommelbeer geweest.
'Komaan Taaf wacht op je broer wil je, dat is toch leuker. Ik wil dat je wacht'. Als ik dat zeg doe ik dat goedaardig en met de nodige uitleg dus. Het is niet mopperen. Opvoeden is veel 'doe dit, laat dat' in combinatie met '..om deze reden'. Of 'We verwachten het zus en zo want..'.
Het vraagt vaak geduld, me inhouden, tot méér dan tien tellen, blijven ademen..
Ik gebruik veel humor en uitspraken over mezelf of familie. Ik dol wat met de opmerkingen. Het is wel steeds menens en dat kennen mijn kinderen. Humor werkt voor mij, en zij vinden het leuk.
Het kan natuurlijk altijd mooier gezegd worden zoals in de boekskes, maar zo perfect gaat het niet vaak. Toch is het al goed als het ik-boodschappen zijn en er
- geen woorden, geen ruzie
- geen roepen
- niet kwetsen
- geen gelijk willen halen
- geen vloeken
- geen klagen
- geen beklagen of zelfbeklag
- geen overtrekken (altijd, nooit, weeral..) aan te pas komt.
Je weet ondertussen dat klagen een energieke uiting van ontevredenheid..
Ik voel wel aan wanneer het paarse bandje om de andere pols moet.
Het is een leerproces dit klaagvrij worden. Als coach help ik mensen alternatieve gedachten en nieuwe vaardigheden ontwikkelen.
Zo een leerproces gaat in stappen van onbewust onbekwaam naar onbewust bekwaam.
Het boek van Will Bowen is ook op basis van dit model opgebouwd en als levenscoach vind ik dat aantrekkelijk. Het is realistisch, practisch en (laat ons hopen) doenbaar.
Kortweg komt dit leerproces op het volgende neer:
Onbewust onbekwaam
De cursist beheerst iets niet, maar weet dat niet.
De cursist beheerst iets niet, maar weet dat niet.
Bewust onbekwaam
De cursist beheerst iets niet, maar weet dat wel.
De cursist beheerst iets niet, maar weet dat wel.
Bewust bekwaam
De cursist beheerst het, omdat hij er bij nadenkt.
De cursist beheerst het, omdat hij er bij nadenkt.
Onbewust bekwaam
De cursist beheerst het, zonder dat hij er bij nadenkt.
De cursist beheerst het, zonder dat hij er bij nadenkt.
Voor elke vaardigheid moet het proces afzonderlijk doorlopen worden.
In mijn volgende blogs geef ik handige voorbeelden.
Hoe staat het met jouw klaagvrij experiment nu? Laat het me gerust weten. Vertel me over jouw valkuilen en successen.
Voor vandaag wens ik je een prettige en klaagvrije dag.
Coach Koen
Abonneren op:
Reacties (Atom)