Beste Volgers,
Wéér een dag zonder klagen. Toch blijft één dag zowat het maximum nu, 's avonds thuis vertellend over werk of bij het opvoeden van mijn kids schuif ik een keertje uit. Met anderen samenleven lokt beklag of in mijn geval kritiek leveren op. Als de tieners mekaar in de haren vliegen en geen rekening wensen te houden met de sfeer in huis ondanks vragen, dan liggen de bananenschillen overal.
Ik ben geen klager hoor ik zeggen maar toch kijk ik vaak naar het paarse bandje om mijn pols en denk 'nee, dat kan ik ZO niet zeggen want dat is mopperen, klagen, roddel..'. Soms verwoord ik het anders, soms hou ik mijn mond omdat ik geen manier weet om het anders te brengen.
Will Bowen zegt dat de hersens de producent zijn en de mond de consument. De hersens produceren constant gedachten. De ganse dag spreken we tegen onszelf. Ik weet dat dit correct is. De dialoog met jezelf is constant. Zelfs als je niet oplet is de dialoog gaande.
Will Bowen beweert dat als de mond de klaaggedachten niet meer uitspreekt, de hersenen die minder en minder zullen aanmaken. Als de consument (mond) niet meer koopt wat de producent (hersenen) maakt, zal de producent overschakelen op een product dat de consument wel gebruikt.
Op die manier vind ik mijn mond houden niet zo erg. Ik vertrouw er ook op dat op den duur dit zal uitmonden in alternatieve positieve gedachten.
Ik denk dat ik tijdens dit experiment al ingevingen gehad heb om i.p.v. te klagen iets te vragen, of iets anders te doen of zeggen dat ook beter uitpakte.
Ik probeer mijn kinderen meer te overtuigen om vriendelijk te zijn voor elkaar, om mee de vrede in huis te bewaren. Ik vind er precies beter de woorden voor nu ik het mopperen niet uit mijn mond laat rollen.
Als instrument deugt het paarse bandje wel vind ik. Of ik ooit 21 dagen klaagvrij kan blijven, is voor mij nog een vraag. Doe jij nog altijd mee? Je leest in mijn blogs wel hoe ik het verder doe.
Ik wens jullie een prettige, klaagvrije dag.
Coach Koen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten